Mio Figlio Professore (1946)

Goede toevoeging . Dit is een klassieker die door veel Italiaanse cinema buffs behoorlijk hoog wordt aangeslagen. Castellani schreef hem zelf i.s.m grote namen als De Benedetti en Cecchi d'Amico .Soort neo-realistisch portret van een arme sukkelaar, als gebruikelijk gespeeld door Fabrizi, een geuniformeerde concierge van een lyceum in Rome.

In de beginsequentie deelt Orazio de geboorte van zijn homonieme zoon mede en spreekt hij de wens uit dat dit ventje ooit leraar Latijn zal worden op dezelfde school , de dood van de moeder zien wij vreemd genoeg niet. We zijn dan in 1920. Vervolgens krijgen we het sindsdien gebruikelijke Italiaanse procédé waarin we de protagonist volgen doorheen de geschiedenis en via hem gaan begrijpen wat die geschiedenis voor de gewone man en vrouw inhield, met de al even gebruikelijke mix van komedie en drama. Waarbij het laatste overheerst, al is de beroemdste scène uit de film waarschijnlijk die waarin een kip uiteindelijk niet wordt geslacht.

Het personage van Fabrizi deed me trouwens wat denken aan dat van Jannings in der letzte Mann, ook een niemand zonder zijn functie en uniform . De zoon van Fabrizi wordt gespeeld door De Lullo, en er is ook een rol voor regisseur Mario Soldati als anti-fasjistiese docent die wordt verbannen naar een uithoek. Verder schijnt dit de enige film te zijn waarin de 3 zussen Nava samen te zien zijn, hier ook als zussen natuurlijk en dochters van de fasjistiese nieuwe directeur.

Muziek werd verzorgd door Nino Rota, bijna altijd een meerwaarde en dat is hij hier ook.