Pang See: Song Jun Tin Leung (2001)

Een Hong Kong hoekje waar weinigen hun pleziertjes zullen vinden. Nu waardeer ik dit enorm, maar gezien de inhoud is het niet om het 'plezier' te doen. Veel vrouw-onvriendelijker worden ze eigenlijk niet gemaakt. Het ''hoertje'' (zoals hierboven zo subtiel omschreven) wordt zowel fysiek als mentaal helemaal kapot gemaakt en ondanks dat het nergens bloederig wordt, is het wel een moeilijk te aanschouwen en beklemmende smeerboel. Tuffen, pissen, poepen, crack roken, biertjes atten in zweterige, rommelige, rokerige kraakpanden met een stel doorgedraaide pimps & ho's, die zich allemaal tegen die ene, arme hoer keren die schulden heeft. Schakelend tussen de gebeurtenissen zelf en een politieverhoor vertelt Benny Chan dit wansmakelijke verhaal. Not for the faint of heart.

Het is weer een bijzonder groezelig filmpje in een naargeestig Hong Kong geworden. Grace is drugsverslaafd, aan lager wal geraakt en steelt van haar pooier en zijn sadistische hulpjes. En dat had ze beter niet kunnen doen. Het is vooral een hoop mishandeling en vernedering wat de klok slaat, en de hele setting is sowieso vies. Er wordt in deze film meer crack gerookt dan in welke film ik verder ooit heb gezien, het speelt zich af in donkere vuige appartementen en barretjes, en zo ongeveer iedereen is een naar stuk vreten. Echt heel expliciet wordt het niet, ook vanwege het budget, en voor de gorehounds is dit al helemaal niet aan te raden - zelfs de titulaire Human Pork Chop betreft pas een ontleding om van een lijk af te komen die dmv van een overdosis overleden is. Het tempo is wat laag en echt leuk is dit soort grimmige ellende niet, maar toch trekt die Hong Kongse cinema me wel, ook dit soort low budget Categorie III materiaal.