Ella y el Miedo (1964)

Ze bestonden geloof ik nog niet : horrorfilms van Leon Klimovsky...die na middelmatig werk in allerlei genres uiteindelijk- denk ik- het gekendst zou worden vanwege zijn horrorwerk met Naschy. Ook voor scenarist Fos een eerste proeve in het genre- zijn eerste überhaupt zelfs- en weinig verrassend zou hij later nog wat gialli en horrors neerpennen. Ik zei trouwens horror, dat is hier de genreaanduiding en die lees ik ook elders, maar om heel eerlijk te zijn is dit au fond een standraardthrilletje/ whodunnit en geen all out horror, misschien het best te vergelijken met de Edgar Wallace proto gialli uit die tijd.

Verder nogal routineus als het op de intrige aankomt : Heatherly - Laura is in verlaten, nachtelijk Madrid getuige van een moord- best sfeervol in longshot en silhouet weergegeven verwurging van een grietje- , de killer gaat vervolgens achter haar aan en zo zitten we al bijna meteen op witness to murder/ stalking gebied. Al snel wordt het nog erger wanneer Laura's roommate wordt geslasht- offscreen en bij vergissing. Dit alles gebracht als een whodunnit, want we zien de killer slechts in long shots of in het donker, dan wel zien we slechts close ups van handen en vooral heel veel van...schoenen. Soms echter zien we hem heel even pontificaal in beeld en als je het beeld op freeze zet kun je hem ongetwijfeld herkennen, heb ik maar niet gedaan. Bovendien een mogelijkheid die er anno 63 - jaar van opname- natuurlijk niet was.
Enfin, het whodunnitspelletje wordt gebracht op de overgekende red herring wijze, en al snel beginnen we ons te focussen op 2 potentiële killers : Laura's vriendje Teixeira- Esteban die uiteraard net een dagje op stap was tijdens de moorden, en een mysterieuze stalker- Marin- die e een alibi zou moeten hebben...in feite echter speelt Klimovsky vals : de killer wordt pas op het eind geintroduceerd en was tot dan toe geen volwaardig personage. Tsja, zo kan ik het ook.
Dat dus flauw, visueel echter sterker dan je van Klimovsky mag verwachten misschien met enkele flarden heuse gotisch- expressionistische sfeerschepping, de moord in het begin is reeds gememoreerd maar men denke ook aan de stalkingsscène in de kerk of die in de bodega, aardige voorbeelden van oldschool angstoproeping. Goed, je gaat er niet van bibberen maar het blijft leuk om te zien, wordt ook allemaal bloedserieus gebracht verder.
Score deed wat denken aan die van tio Franco films uit zijn beginperiode, trouwens dit was met de vroege gotische werkjes van die Franco meteen ook 1 van de eerste Spaanse B- horrorfilms.
De waardering op IMDB is wat aan de lage kant imho, verre van een meesterwerk maar voor genreliefhebbers nog wel te genieten.