Una Storia Milanese (1962)

Ze bestonden nog niet : films van auteur Visconti...Eriprando Visconti, wel te verstaan. Een goede gekende zelfs voor mensen die doen alsof ze niet weten wat auteurscinema is. Zijn anti- burgerlijke thematiek moge dus gekend zijn, evenals het trivium dat Luchino zijn oom was. Eriprando doet hier wat hij stug zou blijven doen in zijn latere films : auteurtje spelen. In Venetië vonden ze het blijkbaar prima en hij won er de ...prijs van Imola. Bovendien mocht Valli ( die jullie kennen uit giu la testa...) een NDA in ontvangst nemen voor de beste mannelijke bijrol.

Hij waarschijnlijk de toen gekendste naam in de cast, waarin we als jonge protagonisten 2 overdubde buitenlanders zien optreden : debutant en Spanjool Thibaut, alsmede de later gekendere Gaubert ( die jullie kennen uit Camille 20000....) als zijn lief. Morlacchi die zijn zus vertolkt kennen jullie wellicht als de plain chick uit il gattopardo van ome Luchino, viel natuurlijk wel mee en was best doenbaar zonder die make up. Maar wacht eens even : wie is die meneer met die bril die we 3 keer voorbij zien komen als een soort mentor van Gaubert ? Verdomme: auteur Corrado Olmi ! Die blijkbaar 1 jaar na il posto niet mocht ontbreken in een Milaan gesette auteursfilm. Zal een minuut of 5 in beeld zijn.

Zijn optreden is ook anderszins niet toevallig aangezien Visconti hier duidelijk is beinvloed door de vernoemde Olmi klassieker, hij huurde dan ook zijn huisfotograaf Caimi in voor de beelden. Let u ook op de montage. Verder en vanzelfsprekend de verplichte Antonioni en NV referenties waar de would be auteur zijn credentials mee wilde overleggen. Dit alles betekent dat de stad hier mede protagonist is : het winterse Milaan, betonnen, mistige jungle waar het bederf van het neo kapitalisme uiteraard heeft toegeslagen en zinvolle communicatie onmogelijk is....hadden wij het al gehad over vervreemding ?

De intro spreekt al voor zich : we beginnen met een pan van de parking naast het duivelse San Siro, tempel van vervreemding voor het klootjesvolk dat zich drogeert met voetbal en zo is afgeleid van de Revolutie...wel het laatste waar de door hun burgerlijke, reactionaire milieu verziekte protagonistjes aan denken. Fis donc.

Ouwe koek derhalve, en het jonge, koppeltje knoopt aan bij de amour a 20 ans traditie van de NV. We zien ze lusteloos hun Grote Liefde beleven, banaliteiten uitkramen en zich- steeds met oog op het omringende stedelijke en buitenstedelijke landschap- episch vervelen. Wij als kijkers mogen helaas meedoen.

Een intrige is er verder au fond niet, alles is fragmentarisch geconstrueerd en wil als cinema vérité overkomen geloof ik, helaas is de waarheid boring. Dit terwijl hierboven toch wordt gesuggereerd dat die Gaubert hier een totale snol zou zijn- maar helaas, het tegendeel is waar. Ze is zelfs nog maagd ( zegt ze..) op haar 18e, en de bevlekte ontvangenis dienen wij duidelijk toe te schrijven aan de onreine geest van de hitsige Thibaut die haar eigenlijk aanrandt . Alles blijft bij suggestie echter in deze film uit 62, zoals ook het abortusvraagstuk nergens wordt geexpliceerd. Maar voor toenmalige kijkers was de reis naar CH blijkbaar afdoende om te begrijpen wat Gaubert met zich mee droeg en liet verwijderen in een kliniek ter plaatse.

Ik kon hier weinig mee, viel te verwachten. Meerwaarde was wel de score van de befaamde John Lewis en het modern jazz quartet. Een DVD met subs is er niet, maar kan uiteraard worden bekeken met subs via de gekende wegen. Velen hier moeten deze prent hebben gezien als een "Milanese geschiedenis " , dan wel later op de nacht teevee. Ik dacht ook dat hier ooit op gestemd was, waarom is die stem verwijderd