Yotsuya Kaidan (1956)

Oersaaie eerste helft, pakkende tweede helft. De eerste drie kwartier worden gevuld met statische praatscènes met matige acteurs en een niet al te logisch verhaal. Iemon hield van zijn vrouw, dus waarom loste hij het chantageprobleem dan op door haar te laten vermoorden, de chanteur zijn geld te geven en te gaan trouwen met een vrouw van wie hij niet houdt? Dat is driemaal in zijn nadeel, terwijl, als hij toch al voor moord kiest, net zo goed die chanteur kan omleggen. Het slaat nergens op.

De film komt er bijna mee weg doordat na drie kwartier de horror zijn intrede doet en het een sfeervol geheel wordt. Een beetje voorspelbaar, dat wel, maar goed uitgevoerd. De dood van die vrouw is vrij gruwelijk, zeker voor die tijd en de spookdreiging, die al dan niet de verbeelding van de andere personages zijn, werken ook goed. Daardoor wordt deze film, die aanvankelijk totaal levensloos lijkt, ineens toch wel een kijkje waard.
2,5*

Noot: Deze recensie stond eerder al bij Tokaido Yotsuya Kaidan, die ik per ongeluk met deze film verwarde. Komt doordat ze dezelfde Engelse titel en plot hebben, maar dat bij deze de Engelse titel nog niet staat.

Onwetend als ik ben was ik er niet bekend mee, maar Yotsuya Kaidan is kennelijk een van de bekendste Japanse spookverhalen. Het oorspronkelijk verhaal werd in 1825 geschreven als een Kabuki theaterstuk, en vanaf daar werd het verhaal snel bekend, getuige dit schilderij uit 1836. Wanneer de Ronin Lemon met iemand anders wil trouwen, wordt zijn vrouw Oiwa door zijn hand gruwelijk verminkt en vermoord, om vervolgens als een Onryō (wraakgeest) terug te keren. Hell hath no fury like a woman scorned.

Hoewel de film op MovieMeter geen al te indrukwekkende score heeft, haalde hij de top 200 Japanese Films lijst van het toonaangevende Kinema Junpo magazine. Regisseur Masaki Mori zet de schaakstukken rustig op het bord, om de verhoudingen tussen alle karakters duidelijk aan te geven, en net toen ik dacht waar blijft de horror nu, legt de film rond de 40e minuut zijn kaarten op tafel. Dat lijkt mee te vallen, maar mijn kopie duurde slechts 76 minuten. Gelukkig is dat laatste half uurtje wat mij betreft de rustige start prima waard.

Ik lees dat de invloed van Yotsuya Kaidan verder rijkt dan rechtstreekse, al dan niet lossere adaptaties, en ook reeksen als Ju-on schatplichtig zijn aan Tsuruya Nanboku IV's oorspronkelijke verhaal uit de 19e eeuw. De film kijkend, kan ik me daar wel iets bij voorstellen; de manier waarop deze wraakgeest telkens terugkomt op de meest onverwachte plaatsen in huis en buiten, is iets dat je ook bij die franchise terugziet.

Fijn kort revenge horrortje uit Japan.

3,4*