Bongo Man (1982)

Bonnefooi Bongo.

De Duitse regisseur Paul, die ooit de eer had een concert van Bob Marley te mogen schieten, keert na 'Reggae Sunsplash' terug naar de muziekdocumentaire. Wederom halfbakken, want echt samenhangend is het allemaal niet. Paul heeft er een handje van om slordig te editen en op de bonnefooi te filmen. Althans, zo lijkt het. Zo volgt zijn camera wereldster Cliff, die niet onder stoelen of banken steekt dat Jamaica op verschrikkelijke wijze wordt verdeeld door politici. In een volgende passage meldt de zanger dat vrouwenrechten niet gelden voor de zwarte vrouw. Ze is immers al lang geëmancipeerd? Een meisje dat zo mogelijk nog higher is dan hij licht een en ander toe. Met een baby op de arm vertelt ze dat vrouwen hun energie daar niet in moeten steken, maar dat het allemaal om Afrika draait. Jimmy kijkt toe en grinnikt. Het is vast zijn baby.

Maar niets wordt echt helder tijdens deze zwerftocht van de 'Bongo Man' op wereldtour. Hoe belangrijk zijn rol ook is geweest binnen de reggae-scene, er wordt niet voor niets telkens gerefereerd aan Bob Marley. De grote Wailer die ooit als jochie stond te gluren naar de capriolen van Cliff, was zelf van veel grotere betekenis. Hij zong beter, had een mooiere stem, was compositorisch gezien sterker en had betere verhalen te vertellen. Zoals hij ooit in de schaduw stond van Jimmy, was ten tijde van deze documentaire alles omgedraaid. Many Rivers to Cross en The Harder They Come ten spijt. Toch verdient Cliff meer respect. Jimmy Cliff, die tijdens deze concertopnames zelden goed bij stem is. Jimmy Cliff waar je helemaal niets van begrijpt met zijn eeuwige gegrijns. Jimmy Cliff, wie is dat eigenlijk? Deze vraag blijft helaas grotendeels onbeantwoord. Geheel onterecht.

Redelijk.