For Lovers Only (2010)

Je vindt dit een prachtfilm, of je vindt het niks. Zou graag willen weten wat de andere twee stemmers van deze film vonden. Ik kom er niet uit. Pluspunten van deze film over een liefdesgeschiedenis: de prachtige zwart wit fotografie, de mooie score en het gezicht van Stana Katic; zo mooi, dat je er niet op uitgekeken raakt. Verder is het een zeer persoonlijke en zorgvuldig gemaakte film van de Amerikaanse tweeling Michael en Mark Polish, van wie de laatste ook de andere hoofdrol speelt.

Maar het is ook een (voor mij) ontoegankelijke film. Kijk op straat naar een verliefd stelletje in het park. Ze zoenen, ze friemelen aan elkaar, ze lachen, ze praten, slenteren, doen spelletjes en ze zoenen weer. Daar kom je niet tussen, en dat wil je ook niet. Je kijkt ook maar een paar minuten. Dat is precies wat er in deze film gebeurt. Alleen duurt het nu anderhalf uur. Komt bij dat driekwart van de dialogen voor ons (voor mij althans) onverstaanbaar zijn. Ze praten in halve zinnen, ze fluisteren, mompelen, zoals verliefden aan een half woord genoeg hebben.

Ik ben een niet genode toeschouwer. Niemand vindt het nodig dat ik wat begrijp. Kennelijk hebben ze jaren geleden wat met elkaar gehad en zijn elkaar toevallig in Parijs tegen het lijf gelopen. Wie ze zijn en hoe hun leven eruit ziet, horen we niet. Hun liefde vlamt weer op. Ze gaan met elkaar naar Normandië, en daarna naar de Middellandse Zee. Ze zoenen, ze praten, ze lachen, eten, vrijen (al krijgen we dat niet echt te zien). Vooral zij kan niet van hem afblijven. Ondertussen is hij depressief en heeft hij wel een vrouw en een dochter in Londen en zij, dat is me niet duidelijk.

Sfeervol is deze film zeker. Intrigerend ook. De muziek is prachtig. En Stana Katic is beeldschoon. Maar ik wil me geen ongenode toeschouwer voelen. Duidelijk een film For Lovers Only.

zwak en saai, kan hem niet anders beoordelen

Eerder mager.

Ik ben niet de grootste kenner van klassieke filmstromingen, maar volgens mij beklagen de Polish broertjes het zich dat ze de Nouvelle Vague niet van wat dichterbij meegemaakt hebben. Deze film lijkt perfect in die stroming te passen.

En zeker niet alleen omdat de film zich in Frankrijk afspeelt. Het gebrek aan een strak afgelijnd plot, de gestileerde invulling, de gepoogde speelsheid. Het doet sterk denken aan de Franse films uit de jaren '60, die wat extra zwier in de filmwereld brachten.

Visueel weet deze film die belofte mooi in te vullen, met prachtige zwart/wit cinematografie. Aan fijne plaatjes geen gebrek. Maar de soundtrack, het acteerwerk en de dialogen zijn een ander verhaal. Daar faalt de film compleet en wordt het bijna een parodie van zichzelf. Het wordt allemaal zeer melig gebracht en de film doet véél te veel moeite om "arthouse" te zijn. Geef dit beeldmateriaal aan een betere editor en gooi er een betere soundtrack over, en het had best wat kunnen zijn.

Nu is het toch vooral kitsch, met een centrale relatie die compleet niet weet te boeien. Resten wat leuke plaatjes, van Frankrijk. Gelukkig in zwart/wit, want dat laatste shot in kleur (ook al zo'n cliché) zag er echt niet best uit.

2.0*