Grandi Cacciatori (1988)

Hier een aantal scènes uit deze kennelijk verloren(?) film.

Ze bestonden nog : films met Klaus Kinski...niet voor lang meer want dit was de laatste. Waarom je films toe zou voegen die lost zijn weet ik niet, maar uiteraard bestaat de print nog gewoon integraal.

Tweede samenwerking tussen Kinski en Camminito, vreemd genoeg ook meteen de gehele output van de regisseur wiens Nosferatu a Venezia ongetwijfeld gekender is dan deze. De grap is echter : Kinski lijkt hier meer op Nosferatu dan in zijn vampierfilms ! Je kon wel zien dattie het niet lang meer zou trekken en is hier onbedoeld autoparodistisch bezig, let u ook op zijn slechtzittende kunstgebitje. Henry Silva in alligator is volkomen geloofwaardig als jager vergeleken bij Kinski hier.

Tamelijk onwaardig afscheid, waarin hij een vrij bezopen invulling geeft aan het overgekende "blanke man down and out in de tropen " gegeven, uiteraard inclusief een permanent gekwelde gezichtsuitdrukking en met de whiskeyfles immer binnen handbereik.

Kinski had er wel voor gezorgd dat zijn 100 jaar jongere vriendinnetje Capiroglio hier mee mocht doen, hoewel ze hier helaas haar schitterende jetsers niet laat zien. Dat was al de eerste afknapper, de tweede volgt na dik een half uur ! Hoe moet u zelf maar zien, kan u wel vertellen dat de synopsis hierboven niet meer dan een inleiding is, en we Afrika, Capiroglio en die zwarte panter al vrij snel verruilen voor de toendra's van Canada, waar Kinski ons nog even vergezelt.

Wat blijkt namelijk : de eigenlijke protagonist is Harvey Keitel - ook niet verkeerd op zich maar overdubd- die in de poolvlakten korte metten gaat maken met...zeehondenknuppelaars. Jazeker: deze prent is geen eerbetoon aan de Grote Blanke Jager, maar juist een aanval erop. Zoals het nogal dubieuze slot wel afdoende duidelijk maakt, met als afsluitend cheesy motto "dieren zijn onze kameraadjes ".

Een eco- fundi filmpje voor de opgroeiende jeugd derhalve, waarin wij leren dat je om moedertje natuur en haar geliefde zeehondjes te helpen, desnoods over lijken moet gaan . Wat Keitel hier uiteindelijk ook doet, maar wel nadat hij in de toendra de Nobele Wilde heeft leren kennen via een Nanook achtige figuur en diens familie. Deze lieden staan nog in contact met de natuur ( incl. scooters en geweren...) en maken Keitel duidelijk dat die natuur "niet goed of slecht, maar gerecht is " .

Na deze wijze levenslessen is Keitel rijp voor het uitvoeren van zijn eigenlijke missie : het liquideren van een stel zeehondenknuppelaars dat ook een homo sapiens sapiens huilertje zou hebben doodgeknuppeld ( enig bewijs zien we daarvan niet ). Een heuse eco vigilante flick , kortom.

Inhoudelijk dus behoorlijk fout, visueel een soort national geographic docu met veel mooifilmerij op locatie en wel in Afrika en Canada, geschoten door 5 verschillende fotografen onder wie Nostalghia Lanci. Narratief is het verder een zooitje en Camminito die het zelf produceerde en een amateur was, liet waarschijnlijk zijn cameramensen alle ruimte. Na de shooting was er immers Baragli nog om het geheel aan elkaar te monteren. Bij vlagen is het enigszins coherent te noemen.

Zeer opvallend de soundtrack : Ceccarelli begeleidt de beelden bijna permanent met klanken die varieren van Lion King achtige semi- Africana, new age geblaat, Zanfirachtige corny panfluitjes, Vangelisiaanse synthesizerbombast en- sfeervoller- iets wat veel weg heeft van een tangerine dream compositie.

Kortom : een wat mallotige hybride op zowel inhoudelijk, auditief als visueel vlak die uiteindelijk toch veel weg heeft van een made for tv film. Niet toevallig valt hij ook alleen zo te zien in IT, uiteraard kan de rip worden gedownload met fansubs. Kinskifans zullen hier vermoedelijk niet echt warm van worden, eerder depri, maar ze kunnen hier uiteindelijk ook niet omheen.

De tvrip kan zoals gezegd worden gedownload met fansubs. Waarom stemt dan niemand