Umorismo in Nero (1965)

Er bestaan er honderden van : sixties Europudding omnibi komedies....dit is er weer zo eentje die tamelijk in de vergetelheid is geraakt, in de eerste plaats omdat hij niet zo goed is. Ook geen medewerking van de gekendste auteurs, voornaamste is ongetwijfeld A-L, cinema papa coryfee.

Hij bijt hier ook het spits af met het overigens kortste segment van een minuut of 25, en in beeld gekende namen/ gezichten als Sylvie, Carton, Pierre Brasseur en Jean Richard. Het scenario is als gebruikelijk werk van Bost / Aurence, maar wel naar een verhaal van ene Guy de Maupassant. Spelend dus in Normandië eind negentiende eeuw, met Sylvie als de ouwe tang met helse hoofdpijnen. Ze verdenkt zoonlief Richard ervan een torretje in haar kop te hebben gedeponeerd en zoekt heil bij alternatief genezer Brasseur, hier uitgedost als een soort gay bear en maar een minuut of 5 in beeld. Intussen hebben Richard en bonne Carton een gruwelijk plannetje gesmeed, dat echter niet geheel vlekkeloos wordt uitgevoerd. Sylvie is kostelijk, net als Carton, stelt verder weinig voor.

Het tweede segment van Forque met Lopez Vazquez vond ik het leukst, maar dat kan ook komen omdat ik simpelweg alle 3 delen in het Spaans heb gezien...kenners zullen al dan niet verrukt zijn over de circussetting, die het toneel blijkt te zijn van wat zich ontpopt tot een soort pre- giallo. Een genre waarin Forque zelf later actief zou zijn, zoals u weet. Lopez Vazquez weer eens als onnozele sul die een Wilhelm Tell act opvoert met zichzelf als slachtoffer, hij is verliefd op boogschutster Penella. Die maakt hem samen met de clown belachelijk, die clown wordt later dood gevonden...NOT, maar na deze practical joke lijkt er alsnog een dode te vallen en alles wijst op LV als moordenaar. Nogmaals : het is een soort mini giallo, maar dan komisch opgezet en met nog een twist op het eind.

Het derde segment had de interessantste uitgangsidee zoals hierboven geschetst met fantasy/ surrealistische elementen, de uitwerking van de ongekende Zagni is echter zeer teleustellend te noemen en met een uiterst oubollige clou. Let wel : Valli is niet dood, maar DE dood, snap je ? De graaf wordt trouwens vertolkt door Folco Lulli. Speelt weliswaar in een kasteel, maar gotische sfeerschepping hoeft u hier niet te verwachten, ondanks de mogelijkheden daartoe. Hier had echt veel meer uitgehaald kunnen worden door een goede regisseur.

Ik ben een tamelijke completist van het genre ( sixties euro omnibi dus ), maar indien niet hoef je hier niet achter aan te gaan, en voor liefhebbers van zwarte humor is de Angelsaxische cinema toch een beter geschikt verkenningsterrein dan de Latijnse, zijn deze lieden niet echt heel goed in doorgaans ( uitzonderingen als Bunuel daargelaten )