La Casa del Buon Ritorno (1986)

Ze bestonden nog in de eighties : gialli...althans : als ik sommige geleerden moet geloven is dit een giallo, om heel eerlijk te zijn geloof ik dit niet echt. Het voelt heel erg aan als een teevee horror filmpje waarvan er toen in IT aardig wat werden gemaakt, vaak nog minder slecht dan deze.

Het begint nochtans redelijk met wat een flashback lijkt te zijn: spelende kiddies, van wie het grietje Lola naar beneden kukelt na te zijn opgejaagd door een figuur met een...Onibaba masker !

Meteen het beste uit de film, we gaan daarna heel snel bergafwaarts en krijgen een poging tot schizohorror voor kiddies voorgeschoteld. Het knaapje waarvan in het begin werd gesuggereerd dattie verantwoordelijk was voor de dood van Lola is na 15 jaar teruggekeerd naar de locus delicti. Dit ventje Luca heeft zijn vriendinnetje Sandrelli meegenomen, ontdekt dat de buurvrouw Ayesha- Carena er nog steeds naast woont, nog sterker : ze is in 15 jaar geen spatje veranderd, deze hex !. Ook zijn buddy Bruno is er nog.

Waarna het gebruikelijke koppeltje in villa wordt langzaam gek spelletje begint. Werkt hooguit met capabele cast en crew, Cino is niet wat je noemt een gerenommeerde regisseur en voorziet alles van een hopeloze tv- look. Topacteurs had hij ook niet tot zijn beschikking, met als totale dieptepunt Gabrini als Luca. Niet alleen kan hij niet acteren, hij is ook overduidelijk nog eens knettergay ! Let dan op zijn manier van lopen hee. Let wel: ik ben dooooool op gays, maar het punt is dattie wordt geacht straight te zijn en dol op zijn vriendinnetje, snap je. Dat komt niet echt goed over op deze manier. Die Sandrelli was hier de enige die er nog wat zin in leek te hebben, vrij lekker ook maar in deze kiddiefilm geen sleaze dus wat maakt het uit. Hinderlijk ook de teenie dubbing van de acteurs.

De film- grotendeels zich afspelend in het donker zodat je vaak echt geen hol ziet - sleept zich naar het einde ,ons en passant trakterend op alle mogelijke schizohorror cliché s met gebruikelijke POV stalking begeleid door de onvermijdelijke zgn. eerie muziekjes, om dan op het eind te culmineren in wat ongetwijfeld bedoeld was als een hele grote schok ende verrassing. De eerste doden vallen en meteen ook de laatsten in een paar minuten. De clou lag voor de hand, zoals dat heet.

Enfin, terecht vergeten prulletje.

Waardeer Pippo's mening maar vond dit toch aardig goed te pruimen!

Blijkbaar is dit de enige film van Beppe Cino. Duidelijk geen heel bekwame regisseur, maar het is hem wel gelukt om een verteerbaar plot in elkaar te goochelen en verfilmen. Ondanks het ondermaatse en te donkere camerawerk is de film ook nog aardig sfeervol. Acteerwerk is beetje inherent aan het genre en kan ermee door. Leuk prulletje!