Historias Extraordinarias (2008)

Wat evenwichtiger dan La flór maar ook met minder hoogtepunten. De geweldige 'lelijkfilmerij' van Llinás hier doet vooral denken aan het eerste verhaal van La flór. Het enige slappe gedeelte in de film werd daarna ook meteen door de verteller neergesabeld haha. Zowel in vorm als narratief is hij helemaal mijn regisseur.

Drie verhalen, waaruit, als waren het clusterbommen, weer andere verhalen voortvloeien.  Bijna voortdurend worden deze verhalen verteld middels voice overs; we zien vaak genoeg pratende personages in beeld, maar meestal krijgen we ze niet te horen. Alsof de kijker enkele korte verhalen, of scenario's, worden voorgelezen, met wat ondersteunende beelden daarbij. Of gewoon een fotoreportage, als echt filmen teveel in de papieren zou lopen.

Alle drie de protagonisten bevinden zich in een nogal raadselachtige situatie, waarin ze helderheid proberen te krijgen. Verdwaald in een labyrint, op zoek naar de uitgang.

De hele opzet en het verloop doet vermoeden dat het hier meer gaat om de lol van het vertellen, dan om de inhoud van de verhalen zelf. In hun zoektocht belanden de protagonisten weer in nieuwe verhalen, of anders fantaseren ze die zelf wel bij elkaar. Eentje lijkt zelfs vanuit zijn hotelraam Rear Window dunnetjes te willen overdoen.

Met de de hele film overheersende voice-overs bevindt Historias Extraordinarias zich qua vorm wel veel meer in hetzelfde register dan het latere La Flor, maar ik moet zeggen dat ik toch wel weer aardig betoverd ben.

En na zo'n episode als die over de Jolly Goodfellows, een Britse militaire eenheid die speciale operaties uitvoert, waarvan de leden namen hebben als Big Ben, David Smile en Charlie London, kun je me wel opvegen. Elke keer als ze weer een gevaarlijke klus geklaard hebben, brengen de Goodfellows een vrolijk lied ten gehore. Het verhaal wordt in het Engels verteld door een Argentijn met Duitse roots... Jiskefet op z'n Zuidamerikaans.