Nijntje de Film (2013)

Nijntje de Film (al bekt de Engelse titel beter); ik ben op zich wel liefhebber van het werk van Bruna, en tezamen met de korte speelduur en het hoge gemiddelde maakte het wel dat ik deze zien wilde.

Geen gewoon tekenwerk maar stop-motion dus. Jammer, want juist het werk van Bruna is zo heerlijk simpel en strak, dat kan met stop-motion (hoezeer ze ook hun best doen) nooit lukken. Bovendien zijn de kleuren te licht en te fris. Verder kan ik het waarderen dat men Nijntje voor een film geen groot avontuur laat beleven, maar gewoon een dagje dierentuin. Niet dat het daardoor goed of spannend wordt -en het constant aanspreken van het publiek is ook irritant- maar het heeft al met al iets schattigs. Wel is het ook gewoonweg saai en nauwelijks uit te zitten. Het liedje steeds tussendoor is dan wel weer erg fijn. Maar vooruit, ik ben mild: 2,0*.

Lastig om een film op waarde te beoordelen als je al achtentwintig jaar niet meer tot de doelgroep behoort.'Nijntje de Film' (2013) doet dan ook geen concessies om de volwassen kijker te plezieren. Geen verborgen grapjes. Geen actie en sensatie. Veel herhaling en simpele plotlijntjes. Veel zemelige liedjes over de handelingen die de personages op dat moment aan het doen zijn. Soms ook van die vervelende zoekspelletjes waarmee ook 'Dora the Explorer' het kleine grut aanspoort om mee te tellen of te zoeken. Al werkt het themaliedje 'ga met ons mee en zoek de schat' bijzonder aanstekelijk, zeker ook omdat de dialogen vaak niet verder komen dan 'het is een krokodil' en 'het is een kameel'.

Het enige wat ik deze productie 'serieus' aanreken is dat het geen recht doet aan het authentieke van Dick Bruna. Wat mjk87 ook al aangeeft: de frisse, speelse stop motion maakt het meer tot een eigen iets dan dat het de kracht van zijn eenvoudige tekenstijl laat zien. Nijntje gaat over echte kinderen in de echte wereld, dat ze konijntjes en biggetjes zijn is maar bijzaak. Hier zijn het toch vooral pratende dieren in een fantasiewereld die de spelregels volgt van de gebruikelijke kindertelevisie. Het enige 'Nijntje-gevoel' kreeg ik toen Knorretje Big niet met zijn beentjes bij de fietstrappers kan komen terwijl zijn vriendjes van hem wegfietsen. Mijn hart brak: 'Ik wil wel fietsen, maar ik ben te klein voor de fiets'. Maar het is een klein pareltje te midden van veel afgevlakte vrolijkheid.

Inderdaad niet zo makkelijk te beoordelen als je de leeftijd wat ontgroeid bent. Nu, ik heb altijd wel iets gehad met Nijntje, dat helpt misschien. Nu niet dat ik hier warm van liep, gelukkig maar. Ik vond het in zijn geheel nogal braafjes en saai. Ik weet niet of je de huidige generatie nog geïnteresseerd en geboeid genoeg kan houden om hier naar te kijken.

Herhaling is voor dergelijke doelgroep niet abnormaal. Ook dat komt hier veelvuldig aan bod. Inhoudelijk nogal plotloos, maar dat is ook logisch voor kleine kinderen. Je mag het niet te complex maken. Fijn wel dat de identiteit en de ziel bewaard is gebleven. Ook de liedjes slaan aan.