Dreams of a Life (2011)

Heftig en onbegrijpelijk verhaal dat een vrouw voor bijna 3 jaar onopgemerkt dood in haar huis kan liggen en 10 jaar is al helemaal extreem.(Zoals de vrouw in Rotterdam)
Dreams of a Life focust zich grotendeels op het leven wat Joyce Vincent heeft geleefd maar weet hier niet altijd een duidelijk beeld van te schetsen, aan de ene kant zeggen haar oude bekenden dat ze haar kenden en aan de andere kant geven ze weer toe dat Joyce best een hoop dingen geheim hield en ze plotseling voor maanden aan een stuk kon verdwijnen zonder aanleiding.
Ik vind het jammer dat ze niet wat meer in discussie gingen over de manier hoe Joyce gestorven is, 1 van de ondervragende dacht zelfs aan een moord maar gaat hier vervolgens niet meer verder op in.
Ook is het wel duidelijk dat Joyce in de laatste jaren van haar leven waarschijnlijk niet erg stabiel was dus ook zelfmoord is een optie die je niet gelijk kan wegstrepen.
De kerst cadeautjes die bij haar in de woonkamer werden gevonden zijn ronduit bizar, heeft dan echt niemand haar gemist?

Deze documentaire maakt meer vragen los als dat het beantwoord, nu snap ik ook wel dat niet alle informatie makkelijk voor handen lag maar met wat rond speuren op internet kom je er achter dat bepaalde dingen van haar leven achterwegen zijn gelaten en dat is misschien aan de ene kant begrijpelijk maar aan de andere kant erg jammer.

Het indrukwekkendste moment was om haar stem te horen, jammer dat dit alles was wat ze voor handen hadden en natuurlijk de bewegende beelden op het einde.
Jammer dat de nagespeelde scenes 9 van de 10x erg geforceerd waren en ze vaak maar weinig toevoegde, de film had makkelijk de helft aan de nagespeelde beelden weg kunnen laten. Ik had dan in plaats van dat liever foto's gezien van de echte Joyce.

Het is een indrukwekkende documentaire zonder twijfel, maar ik heb sterk het gevoel dat er meer mee gedaan had kunnen worden.

3*

Een documentaire over een absoluut hartverscheurend verhaal. Joyce Vincent overleed zo ergens in 2003 in haar flatje in Noord-Londen (op redelijk jonge leeftijd, nog geen veertig, naar alle waarschijnlijkheid aan natuurlijke oorzaken) - maar het duurt maar liefst drie jaar voordat ze ontdekt wordt. Drie jaar waarin niemand haar als vermist heeft opgegeven, niemand even bij haar is komen checken, niemand die het zodanig vreemd vond dat ze onbereikbaar was dat er actie ondernomen werd. En zoals uit de docu blijkt, was Joyce zeker niet het cliché teruggetrokken, oudere, contactgestoorde persoon dat je misschien zou verwachten. Wat het misschien nog wel schokkender maakt - iemand die in ieder geval in vroeger tijden een uitgebreid sociaal leven had, een knappe goedgeklede vrouw was, vrienden had, schijnbaar soepel en makkelijk in de omgang was en op het moment van overlijden zelfs nog vier zussen en ouders had. Dat de relatie met de familie nogal getroubleerd was (misbruik wordt sterk gesuggereerd, danwel door familie danwel door een partner) moge duidelijk zijn, dat ze last had om zich te binden aan anderen en een aantal foute relaties had die compleet uit de klauwen liepen, dat wordt langzaamaan ook duidelijk. Op bepaalde momenten hakte de docu er behoorlijk in, als we Joyce wat beter leren kennen, en hoe ze een schild ophield en mensen op afstand hield - maar door dat laatste blijft ze ook een beetje een schim. Ik vond de reconstructies met een actrice die Joyce speelt op allerlei momenten in haar leven een wat minder geslaagde keuze; ik snap wel een beetje waarom die gemaakt is aangezien het anders wel heel erg veel pratende hoofden waren, maar het voelt wat gekunsteld. En ik had graag gezien dat de docu wat dieper op de laatste jaren in had kunnen gaan en vragen probeerde op te lossen, al snap ik dat dat gezien haar toenemende isolatie lastig is. Puur als docu is het kwalitatief gemiddeld, maar het onderwerp maakte grote indruk.