The War You Don't See (2010)

John Pilger heeft een hoog 'Ivo Niehe'-gehalte (erg veel begrijpknikkende tegenschots van zichzelf), maar desondanks heeft hij een erg interessante documentaire gemaakt.

The war you don't see roept bij mij verschillende emoties op, waarvan woede en verdriet de belangrijkste zijn. Meer nog dan in Joris Luyendijks Het zijn net mensen wordt het functioneren van de media tegen het licht gehouden inzake met name de Irak-oorlog; gewogen en veel te licht bevonden. De documentaire bevat tientallen verbijsterende interviews, waaronder een met het voormalig hoofd van de VN-commissie die toezicht hield op de ontmanteling van het wapenarsenaal van Sadam Hussein, die al in 1998 aangeeft dat er in Irak géén biologische of nucleaire wapens meer zijn, noch de mogelijkheid deze te produceren. Deze informatie was voorhanden, het interview dateert van jaren voor de Irak-invasie, maar werd volkomen genegeerd door de commentatoren in 2003. Zo mogelijk nog treuriger zijn de beelden uit Irak en uit andere oorlogssituaties die Pilger verzameld heeft, plus de manier waarop deze wel of niet in het nieuws kwamen. Het laatste restje geloof in de "positieve kracht" die Amerika (en de rest van het Westen) zou zijn in de wereld wordt definitief ontzenuwd. De first-person beelden van beschietingen op burgers, misschien voor sommigen al bekend, zijn onverdraaglijk.

Pilger zelf doet aan het einde een hartstochtelijke oproep aan zijn collega-journalisten voor kritische onderzoeksjournalistiek in plaats van het klakkeloos doorgeven van regerings-communiqués. Je zou er bijna nog enige hoop van krijgen, dat dit geluid te horen is en al deze informatie nu op tafel ligt. Maar tegelijk gaat het allemaal gewoon door, niemand van de betrokken politici, beleidsmakers of media-magnaten is serieus ter verantwoording geroepen, en het publiek blijft verzonken in wat wel een combinatie moet zijn van onverschilligheid en domheid. Het doet gewoon pijn om te zien dat sommigen van hen die er überhaupt kennis van nemen het blijkbaar vooral belangrijk om te vermelden dat de stem van Pilger heel saai is of dat hij een beetje op Ivo Niehe lijkt. Zolang gewone burgers dit allemaal maar accepteren (en ik heb geen hoop dat er aan de algehele lethargie een einde zal komen) zal de geschiedenis zichzelf blijven herhalen.