Sin Maysar Fon Tok Ma Proi Proi (2012)

zeer persoonlijke film waarin elementen van documentaire, zelf-portret en zelf-reflectie worden vermengt tot iets wat fictie zou kunnen zijn... maar blijft mij een beetje te veel in de meta-sferen hangen. Als film over film-maken in Thailand zeker leuk om een keer gezien te hebben en het ziet er sowieso niet lelijk uit, maar ik heb er gewoon niet zoveel mee

Weer zo'n typische collage-film uit Thailand met een mix aan (liefdes)verhaal, non-fictie, dromen, herinneringen, gelummel, gehang, dagelijkse rituelen incl. brommerrijden. Wat wel wat nieuw is dat alles in extreme mate door elkaar heen verweven zit en soms schijnbaar zelfs tegelijkertijd in de film zit. Zelfs het maken van de film maakt onderdeel uit van de waaier van smaken en kleuren die Somumjarn ons biedt.

Nadat aanvankelijk onrust, apathie en vermoeidheid mij (in die volgorde) overvielen kwam in die laatste 20 minuten (grofweg vanaf de scene met het borstelen van het paard) toch de verwondering en betovering weer in grote mate opzetten (vergelijkbaar met Mundane History) en ging ik toch weer voor de bijl . De meeste Thaise regisseurs hebben niet de kwaliteiten van Apichatpong Weerasethakul, maar 't is wel duidelijk een Thaise signatuur die deze film met zich meedraagt. Wonderlijke cinema toch weer.

Grappig ik had zo ongeveer precies hetzelfde. Ik blijf toch erg gevoelig voor de school die Weerasethakul min of meer veroorzaakt heeft. Vind het ontroerend en altijd een bepaalde intimiteit hebben waarvoor ik erg gevoelig ben. Dit is niet de beste Thaise film, maar wel weer een mooi nieuw gezicht in de Thaise cinema. De regisseusse van Mundane History produceerde trouwens.

3.5*