Hatsu Yume (1981)

Kunstzinnig gedoe, wat vaker vermoeiend is dan echt boeit. Hatsu-Yume opent met natuurbeelden, waarin water en bergen centraal staan. Woeste golven van de zee, grote bossen, een specifieke rots. Mooie natuurbeelden? Zeker. Interessant? Nee. Dan gaat de film door op het element water en we zien hoe men in een haven vissen verzamelt en schoonmaakt. En we gaan de zee op, midden in de nacht. Ook eigenlijk verre van boeiend, maar dit keer is het visueel ook maar karig. Gewoon iemand die wat beelden schiet vanaf een vissersboot, niet meer en niet minder.

Dan komen we in een Japanse stad terecht en daar krijgt de film gelukkig ietsjes meer magie. De beelden in de stad zijn bijna allemaal out-of-focus en worden gecombineerd met slow-motion. Dit geeft op zich een best interessant en dromerig effect, hoewel bepaalde shots dan weer veel te lang doorgaan. En als laatste is de cameraman een auto ingekropen om simpele dingen als regendruppels op de voorruit te filmen. Om vervolgens weer in het bos van het begin te belanden. Dan starten de eindcredits, waarin Viola een hele rits mensen bedankt voor hun medewerking.

Hatsu-Yume is een film waar je echt van moet houden. Liefhebbers van de experimentele film en kunstzinnige beelden kunnen hier wellicht iets mee, hoewel het allemaal echt verre van uitzonderlijk is. Toch zullen er kunstliefhebbers zijn die hierbij helemaal uit hun dak gaanbij de beelden en zich suf filosoferen bij de ongetwijfeld diepzinnige achterliggende gedachte. Voor mij kwam het echter niet veel verder dan minutenlang loeren naar een steen.

1,5 sterren.