Italy: Love It, or Leave It (2011)

Trailer.

Vanaf 22 november in de bioscoop (Arti Film)

NL trailer (YouTube)

Onderhoudende documentaire van film- en 'real life'-koppel Hofer en Ragazzi. Eerder maakten ze een bejubelde documentaire over de homo-intolerantie van hun land Italië, deze keer borduren ze daarop voort. Maar nu naast dat onderwerp ook de vrouw als lustobject in het land (waar staat de Italiaanse tv en president echt bekend om...?), eten, afvalproblematiek, verkwisting van overheids- en Europees geld en natuurlijk de maffia. Niks nieuws onder de zon helaas en hier en daar mist het een echt scherp randje. Doordrenkt met grappige animaties, rondscheurend in een oude Fiat 500 (wat zorgt voor juist wel een hilarische running gag), weten de heren de aandacht er goed bij te houden. Helaas werken de grappig bedoelde pathetische zuchten en kreunen en nachtmerries niet altijd.

Vermakelijk en toch serieus. I've seen it better.

Een docu over een sportgek land als Italië (het land van calcio, de Gazzetta dello Sport en de Giro d'Italia) en dan komt het onderwerp sport werkelijk amper tot niet aan bod. Echt een zwaar gemis. Verder was me dit sowieso een wat te eenzijdige, 'roze' en nagtieve kijk op Italie. Onderhoudend is een vrij aardig gekozen woord voor deze docu-film. Maar heel veel meer is het ook niet. Een mager zesje, oftewel 3*.

Een zorgelijk beeld van het hedendaagse Italië, waarin het economische, politieke en morele verval aan de kaak wordt gesteld.

Ontluisterend, maar vooral een bevestiging en aanvulling op het beeld dat ik al van Italië had.

De twee regisseurs reizen met een Fiat 500 door Italië om door het hele land misstanden te tonen. Ze leveren ongezouten commentaar op deze dubieuze praktijken.

Het gekibbel tussen de twee heren is er vooral voor de vorm als rode draad aan toegevoegd.

Ze verlangen vooral terug naar het Italië van vroeger en vragen zich af hoe het land zo ver heeft kunnen afglijden.

De makers lijken geïnspireerd door de films van Nanni Moretti (met name Caro Diario). Vooral de toon en de manier waarop ze hun zorgen uiten deed me aan zijn films denken.

Ik herkende knipogen naar Una Giornata Particolare en Fellini's 8½.

De film heeft een vrij luchtige toon en mist helaas diepgang. Daarvoor zijn de interviews te kort en brengen ze geen nieuwe zaken aan het licht.

De makers komen zelf niet met oplossingen, maar geven wel het woord aan mensen die zich tegen de gevestigde orde afzetten en een ander geluid laten horen.