Syvälle Salattu (2011)

De sfeer was goed maar paste eerder bij een mysterie dan bij een thriller. Qua verhaal en setting niets mis mee, maar helaas, het tempo; slaapverwekkend. Richting het einde kwam er gelukkig iets meer vaart in. De opbouw, waar draait het nu eigenlijk om, duurde gewoon te lang. De cast was best goed, zeker met Peter Franzén erbij. Het was geen slechte film maar ook zeker geen goede.

De Finse regisseur Joona Tena, is vooral bekend van het regisseren van series en het maken van enkele tv-films. En deze speelfilm voelt eigenlijk als een voorzetting van dat werk. Het is soort thriller dat je veelvuldig op tv voorbij ziet komen. Op het gebied van cinema en acteren is er redelijke kwaliteit. Een oude legende, vijandige lokale bevolking, een jonge stadsvrouw en een vader die iets te verbergen heeft, al deze ingrediënten worden tot een behoorlijk mainstream en ongecompliceerd geheel gemixt. Julia (gespeeld door Krista Kosonen had een rolletje in Blade Runner 2049 (2017), een advocate uit Helsinki, met haar zoon Niko (Viljami Nojonen) en hond Usko gaan naar een dorp (heel toevallig heeft ze daar ook gewoond) voor juridisch onderzoek naar de bouw van een stuwdam. Het meer aldaar bezat een legende; waarin een arme molenaar zijn eerstgeboren zoon offerde aan de waternimf van het meer in ruil voor rijkdom in zijn leven. (dit verhaal lijkt uit het toneelstuk Nuori mylläri (1912) te komen) Maar als je op zoek was naar een horrorfilm met boze geesten en bijhorende angsten, dan zal je als horror-fan teleurgesteld worden. Helaas was dit een film met een beproefde formule. Beetje mysterie, beetje melodrama, beetje thriller maar geen grote verrassingen en net voldoende spanning