L'Homme de Désir (1971)

Er bestaan er gelukkig heeeeeeel veeeel van : gaaaaaay films...dit is er weer eentje jongens ! Het verbijstert me dan ook dat hier nog geen stemmen bij zijn geplaatst of de gebruikelijke commentaartjes. Bovendien had ik hier stemmen of observaties van de Riva buffs verwacht, aangezien ze in hun halve top 100 was te zien geloof ik. Maar jullie moeten het allemaal zelf weten.

Hoe dan ook, het betreft hier een gay auteursfilm uit de periode waar gay films wel mochten maar het nog te gedurfd leek om het al te expliciet te maken, vandaar misschien dat de term gay of een equivalent daarvan nooit wordt gebezigd en de enige sexscène in de film straight is ! Zoals de poster al suggereert.

Degene die het allemaal bedacht en regisseerde was gay auteur Delouche ( mooie gay voornaam ook ) voormalig Fellini assistent die nu wat vergeten lijkt te zijn behalve door een enkele kenner, en na slechts 3 mainstream FF films besloot zich aan- verraaaaaaassing - balletverfilmingen te gaan wijden. Hier liet onze roze vriend zich duidelijk inspireren door zijn collega's/ soortgenoten Pasolini en Cocteau , alsmede Bresson. Wat al te enthousiaste commentatoren noemen dit werk zelfs een Bressoniaanse Teorema, ik begrijp wat ze bedoelen maar een dergelijke hyperbool wekt misschien wat te hoge verwachtingen.

Die inspiratie door vernoemde auteurs blijkt uit alles, van de klassieke score tot het ragazzi della vita achtige lumpenmilieu in de Geneteske onderwereld waar we de halve film in verblijven, een wat manieristisch voorgesteld milieu waar de pederastische interesse van de regisseur zich opzichtig manifesteert. Een onderwereld natuurlijk ook metaforisch geinspireerd door Orfee van Cocteau zoals u begrijpt. Ietwat lachwekkend was het eerbetoon aan Cocteau's LSDUP echter met het slaapgewandel, onhandig en geforceerd. Voor de Bresson invloeden hebben we de scherpe découpage, het gewild strenge z- w en de redemption thematiek, incl. zelfs wat katholicisme.

Degenen die het allemaal mogen vormgeven zijn 2 ongekenden en een overgekende: de laatste - Riva dus- heeft hier een bijrol, maar mag als GILF zowaar haar blote tieten, reet en zelfs schaamhaar laten zien. Vooral echter moet ze - logisch in een gay film- meest plaatsmaken voor de 2 andersgeaarde ( zowel on als offscreen ) protagonisten Timmerman en Laborey. De eerste duidelijk een nicht wat blijkt uit zijn verwijfde gebaartjes, en nogal storend omdat hij hier geacht wordt deels straight te zijn, getrouwd met Riva. De tweede ook opzichtig gay, alleen al omdat hij hier...moet rondbanjeren in walgelijk obscene skinny pants. Maar misschien vinden jullie dat wel opwindend, en daar gaat het om. Hijzelf hield er echter een trauma aan over blijkbaar : pleegde dik 10 jaar later zelfmoord.

De intrige is simpel: keurige getrouwde kastnicht en katholiek intellectueel beleeft de amour fou met een Pasolinesk schandknaapje en kleine crimineel, hij tracht hem de bovenwereld van de burgerlijke cultuur in te slepen maar wordt in feite meer en meer de nacht van de onderwereld in getrokken. Dat moet wel uitlopen op een tragedie...

Inhoudelijk niet meteen mijn kop thee, maar visueel best goed , gefotografeerd in somber z- w door voormalig oscarwinnaar Bourgoin. Vooral de noirish nachtscènes springen er uit, het gecruise en voiture door de onderwereld van Parijs is bijna een voorloper van taxi driver.

De klassieke score hadden wij reeds gememoreerd.

Dat hier niet op gestemd is bevreemdt nog meer omdat hij uitgebracht is op DVD en uiteraard kan worden bekeken met subs. Ben ik dan weer de enige lekkere gay boy hier die naar dit soort ouwe gay films kijkt ?