Siluri Umani (1954)

Ze bestonden nog niet : films met een credited Carlo Pedersoli...veel meer zouden er niet volgen, want de goede man gebruikte later liever het pseudoniem Bud Spencer. En die kennen jullie natuurlijk ook uit Trinita...niet zo heel vreemd dat hij hier inzat, want deze zwemkampioen en aanstaand olympiër was op zich geknipt voor een rol als afgetrainde- toen nog wel- commando van de marine. Hij is hier allicht baardloos, maar zijn tamelijk gemene kop met spleetoogjes herken je zo.
De protagonist is hij niet, dat is de toenmalige grootste Italiaanse actieheld Vallone ( die jullie ook kennen uit godfazzer 3...), en de rest van het commando bestaat uit lieden die ook gekend waren of zouden worden want meest nog erg jong : Cecchi ( die jullie ook kennen uit la maschera del demonio ), Salerno ( die jullie ook kennen uit l'uccello dalle piume di cristallo... ) , Franco Fabrizi ( die jullie ook kennen uit i vitelloni ...) , Manni ( die jullie kennen uit tig pepla...) en Fransoos Cristian Marquand ( die jullie ook kennen uit apocalypse now redux....)
Deze helden zullen de plutocraten mores gaan leren op Kreta, en dat via een krankzinnige kamikazemissie, de eerste ook van zijn soort. De modus operandi is hierboven al geschetst : gewoon een kwestie van zorgen dat je niet met je benen aan een kabel blijft hangen en heel hard wegzwemmen dus...of misschien net iets moeilijker.
Gebaseerd op ware gebeurtenissen en 1 van de zeer zeldzame memorabele wapenfeiten van Italiaanse zijde uit wo 2. Verre van de enige marinefilm uit die contreien uit die tijd, meestal gingen ze echter over duikboten. Deze gedeeltelijk ook : er is een bijna film in de film over de redding van een duikbootcrew, die wat wordt ontsierd door het feit dat de stervenden die geacht worden langzaam te verstikken, gewoon door blijven kakelen...ach ja, het zijn Italianen.
Verder wel een goede actiefilm voor die tijd, het slot was top notch qua ffx- vintage 54 ja : alles echt dus ! Geen stock footage, geen miniaturen, geen CGI. Ik vond deze trouwens beter dan they were expendable, waar hij wellicht deels ook door geinspireerd is. Ook prettig verrassend was de vrijwel afwezigheid van melodrama en romance, anders altijd verplicht in dit soort films
De authenticiteit werd gegarandeerd door scenarist admiraal Bragadin, die naar verluidt ook zelf een hand had in de regie. Niet alleen hij : de film werd voltooid niet door Leonviola, maar door Carlo Lizzani, volstrekt ongekend nog.
De film besluit met een pacifistische boodschap die gezien de voorgaande heroiek tamelijk nergens op slaat en nogal fake overkomt.
Nog even terugkomen op Buddie : hij is met Vallone de enige die de missie overleeft...