Sutekina Kanashibari (2011)

Boordevol leuke karakters en een flinke reeks verrassende plotwendingen! Komedies van bijna twee en een half duur doen me normaliter duizelen, maar Sutekina kanashibari maakt de tijd probleemloos vol. Het is een erg leuk verhaal. Ondanks dat er relatief weinig echt goede grappen in zitten, voelt het wel gewoon aan als een komedie. De grappen of grappig bedoelde scenes die erin zitten, slagen eenvoudig in hun opzet. Het onderhandelen met de Dood met klassieke Hollywoodfilms als inzet is een absoluut hoogtepunt! Het verhaal had zo uit een oude klucht overgenomen kunnen worden, maar in een 21ste eeuwse opzet, komt het erg leuk uit. Toshiyuki Nishida eist met zijn rol als eeuwenoude samuraigeest veel aandacht op. Hij is op z’n best wanneer hij geintjes uitvreet met de levenden die hem niet kunnen zien. De rechtszaak wordt uitgebreid behandelt en kent veel leuke verrassingen. Op een erg goede manier wordt er naar een ontknoping toegewerkt. Let er natuurlijk wel op dat dit een Japanse film is en dat daarmee de meeste personen karikaturen zijn of als zodanig overkomen. Aziatische cinema moet je wel liggen, anders hoef je dit niet te kijken. Toshiyuki Nishida zit slim in elkaar en behoorlijk grappig.

Genieten.

Een echte verrassing. Had er eigenlijk niet zoveel zin in, de speelduur stond me ook een beetje tegen, maar tijdens het kijken absoluut geen probleem. Sutekina Kanashibari is een vlotte, warme en charmante comedy met een geweldig eigen stijltje.

Vooral de bereidheid tot het aanvaarden van weirdness is geweldig. Er zijn best een aantal wtf-momenten, maar aangezien de hele cast er weinig problemen mee lijkt te hebben kan je als kijker ook makkelijker over de weirdness heen.

Verder mooi geschoten, leuke score en een cast die erg goed weet waarmee ze hier te maken hebben. Een geweldig solide geheel dat nergens inkalft of saai wordt. Erg toffe verrassing.

Dikke 4.0* en een uitgebreide review

Eri Fukatsu is leuk als de onhandige advocate die een onmogelijke getuige op moet roepen in een strafzaak: de geest van een geëxecuteerde samurai. Toshiyuki Nishida zet deze Rokubei Sarashina neer in de traditie van vriendelijke spoken als Peter Ustinov in 'Blackbeard's Ghost' (1968) en Charles Laughton in 'The Canterville Ghost' (1944). Volwassen kerels met een speelse, kinderlijke inborst die kattenkwaad uithalen naar de zichzelf serieus nemende heertjes en madammen in hun omgeving. Zo absurd als het uitgangspunt van een rechtszaak met een spook als getuige klinkt; zo treffend past het in het sfeertje van volwassen mensen die hun kinderlijke naïviteit moeten aanwenden om te begrijpen hoe de wereld werkelijk in elkaar steekt. In bepaalde opzichten is het belegen cinema uit een compleet andere tijd, maar het heeft zijn charme dat de film de harde grappen en het eigentijdse cynisme volledig uit de weg gaat. Prima voor een onbezorgde tweeënhalf uur met een lach en een traan.