Sønner av Norge (2011)

Van de regisseur van Brysomme Mannen, Den (2006)

Trailer (YouTube)

Jens Lien, toch een naam die wat meer erkenning verdient. Net als zijn vorige ‘No(r)way of Living’ is ‘Sons of Norway’ alweer een zonderlinge film, waar een heerlijke no-nonsense sfeer omheen hangt. Deze keer verandert de inhoud ruw van idyllisch-vredevol naar donkerder naar regelrechte chaos. Toch schijnt er altijd een licht aan het einde van de tunnel – het nihilisme van de punk ontmaskert Lien als een levensstijl die vooral erg leutig moet geweest zijn. Toch verheerlijkt deze film de anarchistische levensstijl niet: ze weegt ze af tegen het hippieleven en het burgerlijke bestaan en lijkt impliciet van alle levenswijzen voor- en nadelen mee te geven. In de kern blijft ‘Sons of Norway’ echter een verhalende film, die voor mij soms te concreet anekdotisch wordt. De nostalgie is vrij nadrukkelijk aanwezig en je zou willen dat de film zichzelf meer zou optillen – in deze gedaante blijft het immers een verzameling geestige tot erg geestige scènes. Hoe dan ook, van genoten!

3,25*

Een roerend vader-zoon verhaal (de tegenstelling tussen beiden kan haast niet groter zijn), in de vorm van een coming-of-age tragikomedie. Je zou het ook een terugblik op het leven van alledag in een Noors dorp van de zeventiger jaren kunnen noemen. Een liefdevolle beschrijving van een "gekke" familie: intelligent gemaakt, grappig, rustig en wanordelijk levensecht. De regisseur laat zien dat tragische gebeurtenissen van invloed zijn op een jong leven en heeft oog voor detail. De film beweegt tussen laconieke humor en diepe gevoelens van ongeluk. Reactionair en autoritair ouderschap wordt tegenover ultraliberale opvoeding geplaatst (in de film leidt het laatste tot onheil.