Old Cats (2010)

Verwachtingsvolle film.

Dit rustig opgebouwde familiedrama uit Chili is er eentje die het verschil weet te maken. Althans, zeker in het eerste half uur wanneer de bejaarde hoofdrolspelers worden geïntroduceerd. Dat oud worden niet altijd even leuk en aardig is wordt hier vrij snel duidelijk. In een prima bijpassend kalm tempo. Des te pijnlijker wordt het verschil tussen het rustige en overzichtelijke leventje met de rauwe buitenwereld, als de rest van de familie op de proppen komt.

Toch is het tijdens dit tweede deel, wanneer de cast compleet wordt, dat de film wat wegzakt. Dat zit hem mede in het feit dat de bijna serene rust van het oude echtpaar wel erg letterlijk verstoord wordt. Dat terwijl hem hier juist ook kracht in schuilt. Het drama dat zich vervolgens voltrekt ligt er wel erg dik bovenop echter en enig subtiliteit is ver te zoeken soms. Dit in tegenstelling tot het begin. Uiteindelijk is er zelfs een overdreven en onnodige finale, waarbij het sentiment net iets te gemakkelijk wordt opgeklopt.

Waar drama en humor elkaar doorgaans best weten te mengen in een alternatief en realistisch jasje, is de balans hier soms een beetje zoek. Sowieso is de zwarte humor in ‘Old Cats’ eentje die soms met een zaklamp mag worden gezocht. Het zwaartepunt ligt dan ook meer richting drama. Ondanks enige onevenwichtigheid en een begin dat en meesterwerk doet verwachten, is het eindresultaat nog steeds vermakelijk. Maar dat hier veel meer had ingezeten moge duidelijk zijn.

Goed.

Met dank aan Homescreen voor het recensie-exemplaar.

Best aardig, tot dochter Rosario langskomt. Vreselijk mens dat de fijne rustige sfeer weghaalt. Dan wordt het tegen het eind wel weer wat beter, maar juist dat eerste halfuur met enkel het bejaarde echtpaar was gewoon zo fijntjes. Net als de potentie die er is, maar dan had ik dat liever wat subtieler gezien en meer als drama en minder als komedie wat het nu wel een beetje is. 2,5*.