I Giorni Contati (1962)

Man op leeftijd -nou ja, hij is 53- ziet een leeftijdsgenoot sterven en raakt in een existentiële crisis. Want het leven is maar kort en het kan zo afgelopen zijn. Wat doe je in zo'n geval: je stopt met werken, je neemt je spaargeld op en probeert de essentie van het leven te ontdekken. Zo ook Cesare. Echter wat blijkt, zijn pogingen om zijn leven een beetje op te zomeren mislukken en ontgoochelen, zelfs zijn daad van barmhartigheid loopt helemaal mis. Hij wordt geconfronteerd met apathie, berusting, ijdelheid, en andere minder fraaie menselijke eigenschappen. Als hij ook niet uit het juiste hout gesneden blijkt te zijn voor verzekeringsfraude besluit hij uiteindelijk dan maar weer zijn werk op te pakken. De laatste scène doet vermoeden dat hij in de tram sterft, net als zijn leeftijdsgenoot in de eerste scène: het laatste wat je ziet tijdens zijn nachtelijke rit is een rood stoplicht.

Italianen en werk: er zijn nogal wat films over gemaakt. Bij het kijken naar I Giorni Contrati moest ik af en toe denken aan Il Posto, Olmi's puike film van een jaar eerder: de vaste baan als straf, als iets waar je inrolt en niet meer uit kan komen (terwijl werkeloosheid natuurlijk ook een gekend thema is in de Italiaanse cinema). De film lijkt thematisch enigszins verwant aan neorealistische films als bv Umberto D. maar Petri is poëtischer, verkent het individu, en hoewel er wel wat maatschappijkritiek in voorkomt in de vorm van protesten tegen de krappe huizenmarkt (hé!) lijken die vooral Cesare's groeiende onthechting te tonen, en niet zozeer bedoeld morele verontwaardiging op te roepen. Randone is uitstekend in de hoofdrol, en verder ziet de film er meer dan degelijk uit, met soms opvallend camerawerk.

Mijn favoriete Petri tot nu toe, al is het al weer een tijdje geleden dat ik zijn bekendste en meest gewaardeerde film (die met de fijne titel Indagine Su un Cittadino Al di Sopra di Ogni Sospetto) heb gezien.