menu

I Vinti (1953)

mijn stem
3,05 (21)
21 stemmen

Italië / Frankrijk
Drama
110 minuten

geregisseerd door Michelangelo Antonioni
met Franco Interlenghi, Anna-Maria Ferrero en David Farrar

Drie verhalen over welgestelde jongeren die een moord begaan. In het Franse verhaal doden enkele studenten een medestudent voor zijn geld. In het Italiaanse deel is een student betrokken bij sigarettensmokkel en in het Engelse deel vindt een luie dichter het lichaam van een vrouw en probeert hij hier geld aan te verdienen.

zoeken in:
Antonioni meets natural born killers.Wie had ooit gedacht dat opa en oma in hun jazzkeldertijd met moordplannen rondliepen,getraumatiseerd als ze waren door de ervaringen van kind in oorlogstijd?
Dat is althans de premisse waar MA zijn film met een dreigende voice-over mee begint.Dat doet met de kennis van nu allemaal een beetje belachelijk aan,als je ziet hoe we het sindsdien zo "herrlich weit gebracht"hebben op het gebied van de serial killer als celebrity/cultheld.
Waar deze film in het 1e deel dat in FR speelt wel in slaagt,is de vulgariteit ,stompzinnigheid en lelijkheid van de misdaad te tonen in al zijn triviale treurigheid.
Het 2e,Italiaanse deel is weinig uitgwerkt,het 3de Britse deel lijkt eerder te waarschuwen voor homosexualiteit dan voor geweld.De anti-held is duidelijk zo gay als een snee en heeft teveel decadente pruldichters gelezen en nageschreven(hij heet ook niet toevallig Aubrey).Helaas is de reconstructie van de moord ietwat knullig in beeld gebracht.

avatar van Friac
3,0
Verbaasd dat hier nog maar zo weinig over geschreven is. Niet dat het een echt goede film is, maar het blijft er wel één van Antonioni.

De film over jongeren die voor diverse redenen deliquent gedrag vertonen gaat jammer genoeg nooit diep genoeg. Het zijn enkele kleine verhaaltjes, zonder dat er al te veel morele vraagstukken e.d. opduiken. Het beste deel was het laatste, over de dichter in Londen die uit persoonlijk winstbejag - geld én roem, allicht in de hoop de liefde van het meisje van zijn dromen te winnen - een vrouw vermoordt en vervolgens akkoordjes sluit met een sensatiekrant. In dit laatste deel kwam het ethisch vraagstuk en de morele aanklacht wat mij betreft het sterkst naar voor, terwijl de twee andere delen teveel een schets zijn zonder meer.
Voorts vond ik het jammer dat de hele film in het Italiaans is, in plaats van de oorspronkelijke talen van het land (Frankrijk en Engeland) te respecteren. Op deze manier had de film zich perfect kunnen afspelen op drie verschillende locaties binnen Italië, al wou Antonioni allicht duidelijk maken dat het toen fout zat met bepaalde jongeren over heel Europa. Tenslotte is er niets dat écht in het oog springt bij I Vinti.

Aldus behoort de film tot één van de mindere Antonioni's die ik al gezien heb, met een relatief goed laatste deel en een uur vooraf waar niet veel beklijvends gebeurt. Een standaard 3* volstaat.


3*

avatar van 93.9
3,5
Engelsen en Fransen die Italiaans praten is natuurlijk behoorlijk knullig.
Verder geen grote maar wel prettige film.

avatar van mjk87
3,0
In potentie heel behoorlijk, maar de uitwerking laat te wensen over. De drie losse verhaaltjes zijn alle net te kort om te beklijven en meer dan een lichte sfeerschets wordt het niet. Antwoorden op het 'waarom' komen er ook niet en deze verhalen blijven wat hangen daardoor in nikserigheid. Daarnaast is het jammer dat de jongeren in Frankrijk en de UK niet hun moerstaal spreken maar Italiaans. Wel redelijk sfeervol, maar nergens nog zo bijzonder gefilmd als in latere films van Antonioni. De film verveelt niet en de twee uur gaan redelijk soepel voorbij, dus nog wel 3,0*.

avatar van Roger Thornhill
3,5
geplaatst:
Tja... Vroege Antonioni met een moraliserend intro, en in ons ironisch en individualistisch tijdsgewricht lachen we er een beetje om, murwgeslagen door geweldsexplosies als we zijn op televisie en in de bioscoop. Zelf heb ik niet zo'n moeite met deze insteek, ik kon in ieder geval wel sympathie opbrengen voor de vrij nuchtere vertelstijl waarmee deze drie verhalen over "zinloze" moorden worden gepresenteerd. Bovendien heeft elke episode een interessante hoofdpersoon met een mooie kop : Jean-Pierre Mocky als het opschepperige slachtoffer dat met vals geld blijkt te strooien, Franco Interlenghi als de smokkelaar (één jaar voordat hij op mij zo'n verpletterende indruk zou maken in Fellini's I vitelloni) en Peter Reynolds als de arrogante dichter die niet van komma's houdt. Daarnaast zijn de lokaties treffend (de stadse achtergronden, de kasteelruïne, de verlaten bouwplaats, het duin of park waar het slachtoffer in de Engelse episode wordt gevonden, de overtuigend-sjofele interieurs) hetgeen nog eens wordt geaccentueerd door de knappe zwart-wit-fotografie, de dialogen zijn intelligent met hun plannen, hun verveling en hun misplaatste ambitie, de regie is strak en het spel is in orde, ook van de minder bekende (amateur?)acteurs.
        Antonioni schijnt expliciet afstand van deze film te hebben genomen, en de obstakels die een succesvolle realisatie van zijn ideeën in de weg stonden waren ook niet de minste : het Franse verhaal werd veranderd omdat de familie van de tieners in kwestie bezwaren maakte, bij het Italiaanse deel had de censuur een probleem met het oorspronkelijke gegeven van een terrorist die een munitiedepot op wil blazen, en in het Britse verhaal moest de moord wat minder gruwelijk in beeld worden gebracht. En wat betreft de geluidsband waar de laatste drie gebruikers hier moeite mee hebben, het was wel degelijk de bedoeling om in elke episode de nationale taal te spreken, maar naar het schijnt werd de film in Engeland niet uitgebracht en in Frankrijk verboden, waarna hij uiteindelijk geheel in het Italiaans nagesynchroniseerd in Antonioni's thuisland werd uitgebracht (en flopte). De Raro Video-DVD heeft de film echter geheel gerestaureerd en daarbij ook de oorspronkelijke geluidsbanden toegevoegd, zodat je de film alsnog méér in lijn met Antonioni's bedoelingen kunt bekijken, terwijl wij het in Nederland met de gangbare Homescreen-DVD moeten doen (prima beeld, maar geheel Italiaans gesproken en met nul extra's).
        Ik geef toe dat ik bevooroordeeld ben : de films van Antonioni begeleiden mij al bijna veertig jaar, en in al die tijd ben ik er nog niet op uitgekeken en over uitgedacht, dus als ik mensen langs verlopen flatgebouwen en door mistroostige straten zie lopen ben ik meteen weer "thuis" (en dan nog een park waar een moord wordt gepleegd, aan welke film doet dát denken?). Elk der drie episodes heeft wel wat, en het Engelse deel vind ik zelfs uitgesproken sterk (hoewel eerder in psychologisch dan in sociaal-realistisch opzicht), dus al met al ben ik toch wel heel blij dat ik I vinti aan mijn Antonioni-verzameling heb kunnen toevoegen.

Gast
geplaatst: vandaag om 07:47 uur

geplaatst: vandaag om 07:47 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.