Ercole, Sansone, Maciste e Ursus gli Invincibili (1964)

Er bestaan er niet zo veel van : peplum komedies...dit omdat itt de spaghetti dit genre geen langzame doodsstrijd beleefde, maar plotsklaps werd weggevaagd door de spaghetti's dan wel vervangen door exotische avonturenfilms. Dit maakt hem itt die spaghettikomedies ook beter te genieten, hij is juist minder afgezaagd dan wat we normaliter krijgen voorgeschoteld. Net als die gasten op IMDB begrijp ik geen hol van de lage waardering voor deze peplumdeconstructie. Ik weiger te geloven dat sommigen zo achterlijk zijn om niet door te hebben dat dit een spoof is, al heb ik officiële commentaartjes van critici gelezen die dit lijken te suggereren. Voor de liefhebbers hier zal dit- hun opvattingen over spaghettikomedies reeds kennende en ervan uitgaande dat ze omtrent pepla dezelfde esthetische opvattingen hebben- niet hun kopje thee zijn.

We worden hier nochtans getracteerd op een soort avengers avant la lettre peplum qua rolverdeling : de in de titel gememoreerde 4 superhelden. Daarvan krijgt Hercules ( Ciani/ Alan Steel ) idd. de meeste aandacht. In den beginne staat hij op de beruchte tweesprong, hij kiest nu tot afgrijzen van papa Zeus voor het genot en trekt naar Lydië waar "alle vrouwen mooi zijn ". Meer bepaald prinses Omphale- Montes , die hij bemint en voor wie hij heldendaad op heldendaad verricht. To no avail : zij bemint de ielige metroman Ivor, die tot overmaat van ramp behoort tot een haar volk vijandige bergstam zodat een huwelijk er niet inzit.

Ze verzint dus een list op influistering van haar dwerg : de halfgod laten kampen met de sterkste man ter wereld : Samson/ Moretti, gesteund door de boze God Jeho ( sic ). Helaas heeft deze held net zijn lokken verloren door toedoen van Delila- Orfei ....en issie veranderd in een slapjanus. Gelukkig zijn Ursus/ Larvor en Macist/ Howard Ross er om zijn plaats in te nemen. Na de nodige kloppartijen besluiten de 4 dat het handiger zou zijn om een match tussen Hercules en Samson te fixen, waarbij Hercules zijn besneden tegenstrever belooft hem geen pijn te doen !

Zoals u begrijpt loopt het allemaal tamelijk mis en volgen nog meer koddige kloppartijen, als bij komedies gebruikelijk eindigt het met een huwelijk- welk laat zich raden- en als in een Italiaanse komedie gebruikelijk eindigt het met algehele buddy verbroedering, dat lijkt me verder geen spoiler.

Erg vermakelijk , stuk vermakelijker dan de meeste serieuze confectie pepla in feite. Ook een van de weinige pepla die een beroep doet op acteerkwaliteiten van de bodybuilders, en ze brengen het er aardig vanaf net als hun hysterische vrouwelijke collega's.

De komische feel wordt nog extra dik aangezet door Umiliani in de score, met een geestige variant op Ludwig van, 5th symphony, first bars.

Alan Steel (Sergio Ciani) heb ik altijd een prettige peplum acteur gevonden.

Hij speelde die rollen steeds met een twinkeling in zijn ogen, en naar mijn gevoel "tongue in cheek".

Dat in tegenstelling tot de dood-serieuze Steve Reeves (bijvoorbeeld)

Tegen wie ik overigens verder geen bezwaren heb.