Nikui An-chikushô (1962)

Kurahara staat bekend om de zeer uiteenlopende stijlen tussen zijn films. Van de drie die ik zag leek er geen op een ander. Deze is bijvoorbeeld een uitzinnig gekleurde en uitbundig vormgegeven (denk aan Demy en Almodovar) komedie. Nogal oppervlakkig, maar prettig om te zien - met name het eerste half uur is aangenaam frivool. Wat de films wel gemeen hebben zijn protagonisten die verdwaald lijken in hun eigen leven en hun geliefden meer leed berokkenen dan geluk bezorgen. Zo ook hier mega-ster Ishihara (die zichzelf lijkt te spelen?).

Inderdaad erg prettig om te zien. Het verhaal heeft niet veel om het lijf, maar vooral in het begin is het lekker speels, iets wat ik eigenlijk niet zo herken uit films uit deze tijd (al heb ik zoveel nog niet gezien). Maar erg muzikaal, swingend, vermakelijk. Het verhaal sleept zich daarbij helaas een beetje voort.

Wat helpt is dat deze mooi de tijdsgeest lijkt te vangen. Tokyo, Osaka en andere kleine plaatjes komen mooi in beeld. Samen met de auto's op de weg bijv. lijkt me deze film toch van behoorlijke historische waarde. Ik vond dat in ieder geval een van de sterke punten zo anno 2012. Waarschijnlijk niet memorabel, maar een aangenaam tijdverdrijf.

Poeh! Nogal saai....

Zeker best een aangename film, maar ook nogal leeg en weinigzeggend en mag niet in de schaduw staan van het veel en veel betere The Warped Ones. Drijft voor een flink deel op de uitstraling van Yûjirô Ishihara die inderdaad ongeveer zichzelf speelt. Aan de lange kant ook. Denk dat Kurahara en een compacte lengte beter werkt.