Il Vizio Ha le Calze Nere (1975)

Sleaze slasher giallo van Cimarosa- waarschijnlijk gekender als b-acteur in de genrecinema, meestal als koddige Siciliaan- waarin hij trouwens zelf ook meespeelt.
Enfin, een met " calze nere" uitgeruste maniak is zoals gebruikelijk met scheermesjes aan het stoeien in een niet nader genoemde kustplaats ( opgenomen in S. Benedetto del Tronto- NIET in Padua zoals sommigen beweren), dat begint gemakshalve al in de eerste scène waar Daniela Giordano geslasht wordt in een telefooncel na eerder al te zijn toegetakeld in een huis waar ze uit is gevlucht.
Enter Cimarosa als vice-inspecteur en Richardson als inspecteur om de moord te onderzoeken, maar ze zijn nog niet begonnen of er wordt al een ander grietje geslasht in het park terwijl haar vriendje wordt neergeknuppeld. Deze overleeft het en kan melden wederom calze nere te hebben gezien...
Volgt de gebruikelijke whodunnit procedure, waarbij we als kijker o.a. de keus hebben uit de eenzame lesbo huisvrouw Lassander, haar vent de notaris Rossi Stuart misschien gekender als spaghettiman, de locale loverboy Davoli, de lesbische gravin Konopka die in de weer is met naaktfoto's en ook nog een zoon heeft die psychotisch en drugsverslaafd is, en gaarne de naaktmodellen van mama aan het schrikken maakt met scheermesjes...ook mogen we de leider van de locale gay community natuurlijk niet vergeten, de pisnicht Mario die verrassend als beroep dameskapper en als grootste passie roddelen heeft.
Dit hele stelletje is dus direct of indirect verbonden met de gememoreerde foto. Klinkt ingewikkeld, maar het red herring gedoe is weer zo opzichtig dat je de dader vrij gemakkeijk vantevoren kunt identificeren.
De body count is behoorlijk hoog, maar de kills van de uiteraard ook black gloved maniak zijn weinig spectaculair, behalve het scheermes komt er ook nog 1 keer een sjaal aan te pas. De maniak zelf komt aan een nog naarder einde: aan stukken gescheurd door wachthonden.
De sleaze wordt vrijwel uitsluitend geleverd door naakte lesbo's, daar zit ik verder niet mee. Wel is het vervelend dat Giordano weinig in beeld is.
Samenvattend zou je kunnen stellen dat dit inhoudelijk nog het meest lijkt op rivelazioni di un maniaco..., maar dan slechter. Dit is visueel en narratief zeer, zeer pover en slechts geschikt voor completisten.
Score werd geleverd door Savina, met tijdens de lesbo scènes wat seventies porn klanken.
Deze giallo kwam nooit verder dan enkele VHS releases van verschillende speelduren en nationaliteiten. Naar het schijnt ook een Hollandse, die ik helaas niet heb kunnen traceren.