Rien Que les Heures (1926)

Stadsdocumentaire over Parijs in de lijn van het latere Berlin, simfonie...

Ritme is erg prettig, beelden lijken willekeurig, maar structuur is er zeker.

De mooie muziek die de beelden veel ruimte geeft en er zeer goed bij past is van Larry Marotta.

De film richt zich op eenlingen, verstoken van menselijke aanwezigheid, terwijl de massa sporadisch wordt afgebeeld als een soort overweldigende aanwezigheid waarin er een wirwar van beweging en beeldvulling optreed. Vaak is er ook maar een detail te zien, terwijl de rest buiten beeld blijft.

In het begin en op het eind wordt je eraan herinnerd dat dit Parijs is, maar het zou net zo goed in een andere stad kunnen spelen. Veel beelden van armoede, viezigheid en verzwakte personen, waarvan je het gezicht nauwelijks kan zien.

Toch gaat het bijna de mist in doordat er af en toe gebruik gemaakt wordt van opzichtig geënsceneerd drama. Dit voelt aan als een stijlbreuk en heeft de film helemaal niet nodig.

Ook is er een enkele scene waarbij ineens een waarde oordeel wordt geveld, op zich niet erg,

maar de samenhang met andere scenes ontbreekt.

Van wat ik had begrepen moet deze avant-garde film de voorloper zijn van de 'stadssymfonie'. Dus nog voor beroemdheden als Chelovek s Kino-Apparatom / De Man met de Camera en Berlin: Die Sinfonie der Großstadt. Beschouw het zelf niet als een 'documentaire' omdat er daadwerkelijk momenten in scène zijn gezet maar meer als impressionistisch portret van Parijs waar de verschoppelingen centraal staan.