Ritratto di Borghesia in Nero (1978)

Wat zie ik, nog geen stemmen voor dit decadente filmpje met Ornella Muti , Senta Berger en Capucine ?

Visconti style film- de fotografie werd verzorgd door dezelfde Nannuzzi die ook meewerkte aan Visconti' s latere films- over perversiteiten, misdaad, list en bedrog in upper class kringen ten tijde van het fasjisme met Patrizi als naieve conservatorium student uit de provincie die een stomende relatie begint met MILF Berger, die werkelijk altijd en overal zin heeft om te neuken. Zo pervers is ze niet dat ze het ook met zoontje Borromeo doet, logisch want dat is een ontzettende nicht met een derhalve verdrongen moedercomplex.

Zoals hierboven gezegd ontmoet de held dan zijn leeftijdsgenote Muti, wat het begin is van een hele reeks rampspoeden, maar ook van een werkelijk stomend en stomend hete lesboscene tussen Berger en Muti . Cinematografisch is het allemaal zeer verzorgd met prachtige beelden van Venetie- voorzover je daar lelijke beelden kunt schieten- wat dan contrasteert met de ubertrashy inhoud.

Hm.. klinkt goed. .

Is ook goed. Dit is zeker geen niemendalletje zoals er in die tijd zo veel uit Italië kwamen, ook al steekt Pippo er hier zoals gewoonlijk weer flink de draak mee. Zeer verzorgd gemaakt, de beelden van Venetië zijn adembenemend, Mutti is hier op haar mooist en doet niet onder voor Senta Berger. Het verhaal zit prima in elkaar. Conservatoriumstudent Patrizi lijkt naïef en onschuldig, maar blijkt een opportunist van het zuiverste water, waar zijn oudere minnares het slachtoffer van wordt. Natuurlijk, lust is ook hier de drijfveer van alle betrokkenen, daar hadden de Italianen geen moeite mee. Maar een ietsiepietsie meer bloot van Berger en Mutti had toch wel aardig geweest.

Er werden in die tijd meer films gemaakt die als achtergrond het fascistische verleden (1922-1943) van het land hadden. 'Novecento' (1976) van Bernardo Bertolucci is natuurlijk de bekendste (en beste), maar er zijn er meer, het nogal onaangename 'Salo' (1975) van Pier Paolo Pasolini, het lang niet onaardige 'Il piatto piange' (1974) van Paolo Nuzzi en diverse films van Tinto Brass, waaronder 'La chiave' (1983), dat zich ook in Venetië afspeelt. In dit 'Vipers Nest', zoals de internationale titel luidt, speelt dat fascistische verleden niet zo'n grote rol. Hoewel, nogal nadrukkelijk is te zien hoe vooral de rijke bovenlaag van de stad zich tegen de zwarthemden aanschurkt.