Le Sentiment de la Chair (2010)

Wat zie ik, nog geen stemmen voor een film over fetishisme die alle ingredienten lijkt te bezitten voor een gore and sleaze fest ?
Nou, misschien omdat dit feest er helaas grotendeels niet komt. Het blijkt vooral een zoveelste Frans neuk praat neuk relatiedrama te zijn, waarbij het gepraat het geneuk helaas volkomen overwoekert en het koppeltje eerder lijkt te bestaan uit 2 saaiige bourgeois dan uit ranzige perverten, nierfetish van de held of niet.
Hun functie omschrijving hierboven klopt niet geheel: Helena- een type dat vooral emo's aantrekt, zou ik denken- is studente anatomisch tekenen, terwijl Benedict al een heuse professor is ...van een jaar of 30 en gelijkend op David Boreanaz, maar misschien is dat in die kringen normaal.
Pas in de laatste scène maakt de film zijn beloften toch nog gedeeltelijk waar: de held legt de heldin op de snijtafel, snijdt haar van navel tot kut open en begint de enorme wijde extra snee hartstochtelijk te beffen ! .
Meer van dat in een vervolg, please.

Lastige film om te beoordelen. Is het erotiek? Relatiedrama? Verhaal van een obsessie? Van alles wat dus. Een dat is meestal geen aanbeveling. Al moet gezegd dat regisseur Roberto Garzelli de touwtjes strak houdt en er geen rommeltje van maakt. Thibault Vinçon en Annabelle Hettmann konden kennelijk goed met elkaar overweg, want de chemie spat van het doek en, zoals pippo il buffone al opmerkte, ze neuken de sterren van de hemel.

Die seksscènes zien er goed uit. Niet zo houterig als vaak het geval is en overtuigend in beeld gebracht. Zo heel veel krijg je trouwens niet te zien en dat is jammer, want ik vind dat als een regisseur wil dat ik daar getuige van ben (en dat is tenslotte zijn keus, niet de mijne) laat me dan ook zien wat ze meemaken en van elkaar zien. Maar dat terzijde.

In deze film gaat het vooral om lichamen, en hun geheimen. Je zou dan verwachten dat het tweetal ook elkaars geslachtsdelen aan een grondig onderzoek onderwerpen. Nou niet dus. Helene onderzoekt wel van tijd tot tijd haar eigen lichaam en dat is geen straf want het is een mooie meid.

Waar het mis gaat met deze film is het 'doktertje spelen', want daar komt het in feite op neer. Dat is allemaal uiterst ongeloofwaardig. Wat precies het specialisme van Benoit is, is me niet duidelijk. Radioloog lees je overal, maar dat is geen medisch specialisme. Bovendien beoordeelt een radioloog geen vergroeiingen aan de wervelkolom. Laat staan dat die operaties uitvoert. Om nog maar te zwijgen van de medische ethiek die met voeten wordt getreden. En een radioloog staat doorgaans niet voor volle collegezalen. Beetje kritische kijker heeft dan al afgehaakt.

Maar die seksuele passie en die obsessie voor het lichaam van de ander, en daar gaat het in deze film toch om, vond ik nu juist wel volstrekt geloofwaardig. Daardoor heb ik toch tot het einde geboeid zitten kijken. Of het slot van deze film aanvaardbaar en geloofwaardig is, moet iedereen maar voor zichzelf uitmaken.