Il Terrore della Maschera Rossa (1960)

Er bestaan er meerdere van : spaghettiswashbucklers met Lex Barker...dit is pas de tweede die ik zie trouwens, na het algemeen gekende IBDV. Ik zou ook denken dat Barker hier vooral gekend is vanwege zijn Sauerkrauts en niet vanwege deze zeer bescheiden producties.

Swashbuckler zei ik, meer dan peplum. Logisch ook vanwege de setting: nergens wordt het concreet maar laten we zeggen 1450 ongeveer, ergens in Italië, maar dat is niet alles. Dit werk heeft veel meer een jolige swashbucklerfeel dan het hiëratische dat de meeste pepla typeert, en veteraan Capuano begreep ongetwijfeld dat pepla slechts werken met een budget dat adequaat een episch gevoel kan oproepen. En dat budget had hij hier volstrekt niet : het geheel is bijna bijna integraal op 1 locatie geschoten, een of ander fopkasteeltje.

Van de synopsis hierboven begrijp ik eigenlijk vrij weinig, zal aan mij liggen maar ik zou durven stellen dat hij ook niet juist is- gelukkig want dan zou het een spoiler zijn. We beginnen lollig met Barker als rondzwervende condottiere die 2 clowns van wie we moeten geloven dat ze ook condottieri zijn, afrost met een hooivork. De kenners zijn nu vertrokken, ik ga verder ( ik herinner me trouwens dat destijds een puberend liefhebbertje/ kennertje in de zaal na dit kluchtige begin ziedend van zijn stoeltje sprong, "ik zit niet voor spaghetti ! " brulde en met veel stampij vertrok. "Dat wordt later een hele grote ", dacht ik...) .

Om verder onduidelijke redenen wordt Barker/ Marco buddies met de 2 dweebs, die gedurende de rest van de film zullen zorgen voor comic relief. Ze arriveren uiteindelijk bij het kasteel delfino, waar gelukkig de vroegere vredelievende vorst is gesneefd en vervangen door zijn oorlogszuchtige broer Astolfo- Lorenzon, die weer eens geheel in Bassie en Adriaan sferen is en zijn boosheid er lekker dik oplegt. Als sidekicks heeft hij zijn serieuze raadsheer Fantasia en clown Martino, een minstreel. Natuurlijk is er ook een damsel in distress : Orfei , nichtje van Lorenzon die vermoedt dat oompje papa heeft vermoord, wie weet terecht...

Dat is dus het milieu waarin Barker verzeild raakt, maar de goede man kwam toch om te knokken ? Welnu: die gelegenheid krijgt hij ook want de omgeving wordt geterroriseerd door een wreker uitgerust met rood masker...wie zou dat toch zijn? Het is niet conform het genre, maar in feite weten we niet meteen wie die gemaskerde wreker in het burgerlijk leven is, en zullen we eerst wat kandidaten moeten wegstrepen.

Tussen het knokwerk door heeft de held natuurlijk ook alle tijd voor de liefde : niet alleen bemint de schone Orfei hem , ook is de vurige zigeunerin Karima- Alonso zeer van hem gecharmeerd. Als Marco koeltjes blijft onder haar aandacht, zweert ze wraak...

Het lijkt me onderhand duidelijk dat de personages archetypische genrefiguren zijn, en ook het verloop van de intrige voldoet volstrekt aan de verwachtingen. Ondanks of dankzij deze kenmerken is dit een wel degelijk te genieten genreproduct, met een aardig tempo en een niet te opdringerige kluchtigheid. Babbelziek is het naar genrebegrippen al helemaal niet in feite, behoorlijk action packed zij het op bescheiden niveau, noodgedwongen ook vanwege het budget. Het is niet Barker maar Alonso die hier duidelijk de show steelt als zigeunerfurie, in feite de heldin is van het verhaal. Leukst misschien was de kroskuttingsequentie waarin we afwisselend zien hoe Alonso een sensuele sluierdans ten beste geeft, terwijl in de kerkers Barker ongenadig wordt gegeseld : zo bedien je tegelijkertijd de straight en gay doelgroep !

Deze aardige oldschool timewaster voor het hele gezin is in IT keurig uitgebracht op DVD, een paar jaar terug al zelfs en bij mijn weten de enige. Niet dat dit kenners/ liefhebbers interesseert: die kijken niet naar dit soort spaghetti buddykluchten...toch ?

Weer zo'n Aha-Erlebniss oproepend verhaal van specialist pippo il buffone.

Deze film herinner ik mij nog aardig, ook al heb ik hem maar een keer in de bioscoop gezien, waarschijnlijk in 1961.

De Nederlandse titel was toen "Karima en de Ridder met het Rode Masker".

Naar films met Lex Barker ging ik eigenlijk alleen omdat de man ooit de rol van Tarzan vertolkt had, en ik nu eenmaal een enorme van fan dat personage ben (van de literaire versie welteverstaan, maar al de rest hoort er ook bij)

In de vroege jaren zestig had ik nog nooit een Tarzan film met Barker gezien, omdat die gewoon uit de bioscooproulatie genomen waren na een weinig succesvol rondje Nederland.

Waarom dat zo was zou ik pas begrijpen toen ik die films te zien kreeg via de Duitse TV, begin jaren zeventig.

Barker bakte er namelijk zeer weinig van.

Maar goed, ik dwaal af, ook 'Karima met het Rode Masker' bezocht ik dus om Barker in actie te zien, en mij voor te stellen hoe hij het als Tarzan zou hebben gedaan op het witte doek.

Dat mij het optreden van Chelo Alonso het best is bijgebleven sluit aan bij het verhaal van signore pippo, en zegt ook voldoende over de indruk die Barker in deze film op mij maakte.

Acteurs en actrices die samen in beeld verschenen met de voluptueuze Cubaanse hadden het altijd moeilijk om nog enige aandacht te vangen van de toeschouwers.

Alleen voor haar zou ik het op kunnen brengen de film nog eens te bekijken.

Via de Duitse TV misschien ooit nog eens, want voor de Duitsers is Barker nog altijd de "Oer-Duitse" blonde halfgod, en zijn films worden regelmatig uit de archiefkast getrokken.