Neprijatelj (2011)

Anders.

De poster belooft een soort heftige, bloederige en spectaculaire actie/horrorfilm. Maar als je dit project wil kijken en met deze verwachtingen de film ingaat, moet ik je helaas teleurstellen. Dit is een psychologische thriller met enkele oorlog en dramamomenten en heel soms een tintje horror.

Ik zie niet veel films uit de balkanomgeving. Dit was zonder twijfel zowat de eerste pure balkanfilm die ik heb gezien. Het heeft als verschil dat alles hier veel grauwer en ruwer is dan de algemene Amerikaanse film als voorbeeld. Alles is depri en troosteloos. Soms oogt het wat goedkoop, maar het deugt wel.

Acteerwerk is ook degelijk. De spanningen zijn echter nooit volledig voelbaar, daarvoor komt alles iets te gemaakt over en zijn enkele types wel iets te snel gek. Het psychologische spelletje is er zeker, maar komt nooit volledig effectief van de grond helaas.

Er zitten enkele nare beelden in, waarvan enkele nog wel doeltreffend weten te zijn. De lichamen die op elkaar zijn gestapeld bijvoorbeeld. En sommige scenes zien er visueel erg charmant uit. De film weet best te boeien voor die 108 minuten en er gebeurd gelukkig genoeg om het allemaal nog een beetje boeiend te houden.

Wel mag er net wat meer aandacht gaan naar het psychologische spel van de soldaten en de film blijft wat tam. Vuurgevechten tussendoor zijn soms iets uit de toon en de editing blijft de gehele film wat stroef. Soms zit er te weinig tempo in de montage waardoor de film weleens naar het amateuristische neigt.

Prima film uiteindelijk. Mag wel iets meer durven en bepaalde puntjes mogen meer aandacht krijgen, maar in zijn geheel helemaal niet verkeerd.

Een psychologische oorlogsfilm met een vleugje horror. Het is dus niet gevuld met bloed of ingewanden maar gaat meer over het knoeien met de hoofden van mensen.

De film begint een week na het einde van de Balkanoorlog in Bosnië in 1995 een kleine eenheid van zeven Servische militairen belast met het verwijderen van landmijnen. In een niet meer gebruikte fabriek vinden ze, een blijkbaar ingemetselde man van middelbare leeftijd. Hij is, zo wordt beweert de geïncarneerde Duivel maar is de man werkelijk de Duivel of misschien een demiurg, de schepper van de wereld? Of is het alleen maar de wens van de soldaten?

Door die opzet van een ‘geïsoleerde groep in de problemen’, doet het denken aan 'The Thing' van John Carpenter (maar zonder de gore en het bloed) Tja en die dubbelzinnigheid had de film spanning moeten geven. Echter meer dan een gevoel van onbehagen, roept de film niet op. Het verhaal komt nooit echt goed op gang, draait om de kijker zijn interpretatie en bevat veel dialogen Het blijft daardoor een beetje alledaags. Wat jammer is, aangezien de regisseur en cameraman visueel erg mooie sombere beelden weten te brengen.