My Long Distance Friend (2011)

Per toeval deze film bekeken op een filmfestival in Krakow en ik heb er zeer van genoten. De film behandelt immers een thema waar ik nogal voor gevoelig ben: de vraag waar je eigenlijk wil zijn op deze wereld. Wil je de wereld ontdekken of wil je het geluk vinden binnen je eigen vertrouwde omgeving? Is het hedonisme een bevredigende levenswijze, of is er meer essentie vereist om het totale persoonlijke geluk te ervaren? De regisseurs behandelen dit thema aan de hand van het verhaal van OG, een jonge Afrikaanse vrouw die de wijde wereld intrekt. Ze feest en geniet van het leven, maar tegelijk is ze eigenlijk compleet op de dool. Vooral de relatie met haar kind zorgt voor heel wat twijfels.

In een parallel verhaal graaft een van de regisseurs in haar eigen herinneringen, met o.a. beelden van het ouderlijke huis dat gesloopt wordt. Een plaats met zoveel herinneringen waar iemands leven opgebouwd werd, maar uiteindelijk brutaal vernietigd wordt zodat niets tastbaar meer overeind blijft.

De toon van de film is bij mij momenten bijzonder nostalgisch en vooral melancholisch. De film besluit met een mooie metafoor over verdwaald geraken in het bos (wat doe je wanneer je ontdekt dat je de weg kwijt bent in het bos? Keer je terug op je passen, dwaal je gewoon verder of bouw je een tijdelijk kamp om na te denken over de volgende stap?) en biedt stof tot nadenken. Vormelijk oogt de film erg mooi, met ondanks de ruwe kwaliteit van de beelden vaak fraai gekadreerde shots en goed gekozen momenten.

Hopelijk zullen nog veel mensen deze documentaire ontdekken, ik vond hem alvast zeer de moeite.

3,5*

Weet ik ook gelijk hoe je een koe slacht. ......