Rorret (1988)

Ze bestaan ook : semi- gialli...dat wil zeggen Italiaanse producties die voor de internationale markt werden verkocht als gialli, maar er slechts oppervlakkig gezien enkele trekjes van hadden. Dit is een treffend voorbeeld van een dergelijk product: het enige wat hij gemeen heeft met de "authentieke " gialli en zijn navolgers is het gegeven van een deranged serial killer die chicks slasht. Wat genoeg reden was om hem in de canon op te nemen schijnbaar, maar imho slaat dat tamelijk nergens op.

Wat is dit dan wel? Nou...een would be auteursfilm van debutant Wetzl, die hierna amper nog FF films zou vervaardigen. Een auteursfilm uit 88 waarin het postmodernisme hoogtij viert, een meta- film kortom die ons van alles wil vertellen over intertextualiteit , de verhouding tussen ( meta ) realiteit en fictie, voyeurisme, het wezen van exploitation, angst en vervreemding. Onder andere. Vrij ambitieus dus, komt er niet echt of te opzichtig uit maar toch leuk geprobeerd.

Niet dat dit verder zo slecht is trouwens : weliswaar geen giallo maar wel beter dan de meeste retro gialli uit dat treurige tijdperk. Bovendien heeft de prent uiterst verzorgde visuals en goede fotografie, iets te gewild glossy weliswaar maar geen eighties kitsch. Editing wel wat sloppy af en toe. Inhoudelijk weet dit ook nog te boeien, althans tot de laatste 20 minuten waarin Wetzl doorslaat en wat verzuipt in zijn eigen pretenties , allicht vormgegeven in très eighties would be auteuristische, geforceerde theatraliteit.

Degenen die het allemaal in beeld mogen brengen zijn meest tamelijke ongekenden, uitzondering natuurlijk Castel , icoon van de dissidente indie cinema in IT. Hij is het allicht die de eponieme anti- held mr. Rorret vertolkt ( haha, briljant anagram zeg ) , deranged serial killer en vintage slashercinema buff die Peter Lorre imiteert ( incl. vlinderdasje ), en in Rome een filmhuis runt dat is gespecialiseerd in het vertonen van "terrore "klassiekers, die overigens eerder srillers dan horrorfilms zijn.

Zo komen we op het wellicht leukste onderdeel van de prent : de postmoderne pastiches die diëgetisch worden vertoond in de "peeping tom " zoals de bios van Rorret heet. Het betreft hier z-w eerbetonen aan klassiekers als psycho, strangers on a train, dial m for murder, the innocents en natuurlijk peeping tom zelf. Het lijken eerst shot voor shot remakes van de sleutelscènes uit die films te zijn, wijken er echter op kernpunten net van af. U moet het zelf zien, maar wel aardig bedacht.

Helaas/ gelukkig is het zo dat Rorret iets te veel van dit soort films heeft gezien en besluit ze na te spelen, met voor de hand liggende gevolgen : hij begluurt chicks in het publiek, stalkt ze en slasht ze. Dat doet hij overigens niet op de gekende giallo wijze met handschoenen en scheermesjes. Gore hoeft u niet te verwachten, sleaze al evenmin behalve wat gratuit naakt in het begin. Trouwens : die wijven waren niet eens lekker.

Een murder mystery is het dus niet, en de "jacht " op de killer is hier nogal flauw uitgewerkt, gehinderd bovendien door het high school acteerwerk van de betrokkenen. Maar dat is verder sowieso niet het hoofdpunt hier.

Zoals ik al suggereerde gaat de film tegen het eind tamelijk de mist in en is het slot geforceerd, pretentieus en onhandig te noemen. Maar dit werk is een op zich nobele poging tot iets origineels , en not your average deranged serial killer flick/ slasher movie.

Geholpen buitendien door de score van ene Florian Snaider ( toch niet die dude van Kraftwerk ? ) zonder eighties synthesizertjes maar met een heuse Spaanse gitaar. Goed, en afgewisseld met pianoklanken van Busoni alsmede aria's uit Othello van Verdi.

Vreemd dat hier niet op gestemd is trouwens, want hij is internationaal gereleased op VHS en DVD- R met subs. Ik wil hier stemmen zien.