Hevunzu Sutôrî (2010)

Deze schiet zo mijn top 5 in, verwacht iets in de trant van Eureka + Sympathy for Mr Vengeance + Nobody Knows + Dolls + Tokyo.sora + Be With You + Failan + Shiki-jitsu + Last Life in the Universe + Sun Spots + Boy A + meer

Ik was hierboven wel wat overenthousiast qua namedropping, ik zie de verbanden onderhand amper meer haha, de belangrijkste zijn de eerste 2 en misschien de laatste. Hier nog een wat nuttiger stukje;

Het hoofdthema van Heaven’s Story is wraak. Wanneer ze nog een klein meisje is wordt Sato’s familie vermoord. Per toeval ziet ze een persconferentie van Tomoki, een man wiens vrouw en pasgeboren kind ook vermoord zijn, door een minderjarige. Op live televisie zweert Tomoki dat hij de dader eigenhandig zal straffen zodra deze vrij komt. Sato voelt een ontzettend sterke band met deze man die ze niet kent, hij maakt namelijk hetzelfde door als zij. De moordenaar van Sato’s familie is echter al overleden en zij zelf zal dus geen wraak kunnen nemen. Zo wordt Tomoki’s wraak ook het hare en wordt zijn gelofte haar houvast in het leven terwijl ze opgroeit. Vele jaren later heeft Tomoki geprobeerd weer een leventje op te bouwen en het verschrikkelijke verleden te verdringen. Maar dan wordt hij op een dag geconfronteerd door Sato, die hem informeert dat de moordenaar van zijn gezin is vrijgekomen en hem herinnert aan zijn gezworen wraak.

Dit hoofdplot wordt afgewisseld met segmenten van verdieping in zijpersonages, wat in weinig films zo verrijkend werkt als hier. We krijgen een zorgvuldig uitgewerkt en compleet beeld van iedereen die beïnvloed wordt door Sato’s wraaklust. Deze film is het meest indrukwekkend in zijn psychologische diepgang en overweldigend drama, maar daarnaast is het ook nog eens prachtig geschoten. Het speelt zich voornamelijk af in mooie gebieden buiten de grote steden, met als hoogtepunt ongetwijfeld het verlaten betonnen skelet van wat ooit een dorp was. Heaven’s Story voelt achteraf als een tiental films in één, wat zorgt voor een ongekend waardevolle ervaring. Je moet er alleen wel iets voor over hebben, 278 minuten is niet niks.

Nu maar hopen dat deze op het IFFR zal draaien.

Voor mij iets te lang, maar veel indrukwekkende scenes. Zou toch een film moeten zijn die het arthouse publiek zou moeten liggen, zeker gezien de lengte. Jammer dat hij zo onbekend blijft.