Il Signor Robinson, Mostruosa Storia d'Amore e d'Avventure (1976)

Fantozzi goes tropical in een soort black Emannuelle meets Wertmüller, de film zou althans behalve een Fantozzi variant ook een satire zijn op travolti da un destino etc.

In feite betreft het hier een doorsnee klucht die Corbucci- had net zo goed een film van zijn broer kunnen zijn- schreef met behalve Villaggio zelf de onvermijdelijke Castellano en Pipolo, dan weet je het verder wel.

Villiaggio dus als Roby, grootstadsneuroot die met zijn afschuwelijke vrouw een tropische cruise maakt en het voor elkaar krijgt om als enige ook echt schipbreuk te leiden, en verrek: hij komt precies op het eiland van Robinson terecht. Daar waar de brave held van Defoe juist overleefde dankzij de morele verworvenheden van de gristelijke Europeer en Engelse common sense, is Villaggio natuurlijk een totale dropveter die volstrekt de vaardigheden mist om waar dan ook zonder hulp te overleven.

Gelukkig krijgt hij gezelschap van tropische verrassing Zeudi die een black Emanuelle-Gemser act mag opvoeren. Of gelukkig: ze blijkt een kuisheidsgelofte te hebben afgelegd tegenover een zeer jaloerse godheid, en is bovendien reeds verloofd met BE regular Percy Hogan, die hier trouwens- jawel- Mandingo heet...dat ze niet echt Venerdi heet, lijkt me duidelijk.

Recept voor nog meer rampspoed van de onverbeterlijke Villaggio dus, laatste woorden dan ook van Zeudi: Io nera....tu stronzo !

Dat was het grappigste uit de film, die verder trouwens wel enigszins amusant was en lekker wegkijkt, mede dankzij de - zacht uitgedrukt- laagdrempeligheid ervan, en door de locatie want deze tropische klucht werd opgenomen op....Sardinië ! Verder is Django natturlijk een bovengemiddeld capabele regisseur voor het genre.

Score werd geleverd door De Angelis&De Angelis, met een catchy titlesong.