Il Fischio al Naso (1967)

Nominatie Gouden Beer van Berlijn in 1967.

Bedankt voor de info . Meteen een Berlinale invitatie voor Tognazzi schijnbaar, waarschijnlijk vooral te danken aan zijn status als acteur, als regisseur heeft hij het bij slechts een paar films gelaten. Dit was lang niet zijn debuut achter de camera trouwens, hij draaide jaren eerder al il mantenuto en ik geloof dat er nog 1 was hiervoor.*

Enfin, het allegorische verhaal werd geinspireerd door de gekende novelle van Buzzati ( die jullie ook kennen van il deserto dei tartari ) "le sette piane ", allegorie op leven en dood via een ziekenhuisetting, een hospitaal met 7 verdiepingen dus. Merkwaardig : in het verhaal gaat de anti- held steeds een verdieping lager, hier steeds 1 hoger !

Buitendien een sociaalsatire op de gegoede burgerij en op de welness industrie, ongetwijfeld. De rol zit Tognazzi als gegoten, een hypocriete industrieel uit de provincie, schijnbaar zelfverzekerd maar in feite 1 grote neurose. Het geluid dat zijn neus voortbrengt is dat van een fluitje, als hij eenmaal in de luxe privé kliniek daarvan verlost is ontdekt men bij hem steeds nieuwe kwaaltjes, met een uiteindelijk voor de hand liggende afloop.

De grote inspiratie voor de film was op papier Buzzati maar visueel duidelijk Ferreri, met wie Tognazzi vaak samenwerkte en wiens schuld Tognazzi inlost door de minuscule regisseur een cameo'tje te geven als een van de behandelende artsen. Ook vaste Ferreri scenarist Azcona werkte hier verre van toevallig aan mee.

Tognazzi maakte er ook een familie affaire van : behalve Gildo Tognazzi als zijn vader, vertolkt zijn toenmalige vrouw Bettoja hier zijn... maitresse , daar waar Villi zijn- eveneens vreemdgaande- echtgenote vertolkt. Zeker dient ook Brandet als zijn dochter gememoreerd te worden. Curieus was het optreden van MILF ginger Tina Louise als dr. Immermehr. Het zal u trouwens opvallen dat de artsen en verpleegsters bij iedere verdieping lelijke worden, net zoals de patiënten er steeds erger aan toe zijn en de zorg steeds elementairder wordt.

De score werd verzorgd door wederom een Ferreri regular- Usuelli dus-, maar de laatste woorden zijn voor het italopopbandje" le pecore nere " :

heden ik, morgen gij... voorwaar een katholiek slot, zou ik zeggen

*: neen, 1 jaar later draaide hij sissignore. Dit was dus zijn tweede film van in totaal 5 FF's.