Uccidi o Muori (1966)

Hij bestond al een tijdje : Tano Boccia *...bij kenners vooral gekend vanwege zijn pepla, en niet meteen een spaghetti household name. De man was dus al ervaren en dik in de vijftig, vond de spaghettihype schijnbaar maar zo zo en had duidelijk een voorkeur voor de klassieke modellen. Toch was hij wel zo snugger om enkele concessies te doen aan de mode : hij kleedt zijn held- de vrij ongekende Dana/ Jerry - als no name incl. poncho natuurlijk, en geeft hem de naam Ringo- die we later pas horen- mee, incl. duister verleden. Misschien is dat voor de kenners Godslastering, maar ze zullen wel begrijpen hoe de genrewetten in mekaar steken.

Voor de volledigheid gaat de film eerst de PUPDD toer op: we hebben in het stadje 2 clans, en de anti- held gaat deze tegen elkaar uitspelen, toch ? Nou, not quite. Zo lijkt het eerst en we worden na de absurde intro van Jerry waarin hij ...viool speelt in een saloon en al snel daarna een ander instrument moet gebruiken, getracteerd op een aardige Leone style shoot out. Wat zegt de held vervolgens tegen Spott Griffith, jongste zoon van de lokale tiran ? Ga naar huis ventje, anders bezeer je je nog...origineel hè ?

Daarna echter- ondanks nog een PUPDD rip-off met foltering en ouwe pias die de held oppikt- gaat dit echter meer de gouwe ouwe kant op in een eerder klassiek verhaal waarin de held zich ontpopt tot een soort Shane die een bedreigd ranchersgezinnetje gaat bijstaan ( n. b. : er viel weinig te helpen op die ranch trouwens, er groeide en graasde weer eens niets... ), vooral dan om de schone dochter des huizes Lisa Drummond. Deze non- genreconforme romance wordt echter ruw verstoord als Lisa gedwongen wordt uitgehuwelijkt aan Farnese- Chester Griffith, een bully die Gordon Mitchell inhuurt om de held te liquideren...

Enfin, dat we met deze verhaallijn eerder op klassiek terrein zijn aanbeland lijkt me duidelijk, voeg daarbij ook nog de rol van Bosic als de wijze, vredestichtende sheriff en de spaghettifeel is ver weg.

Hoeft niet per se erg te zijn, ik zeg het er wel bij als waarschuwing voor diegenen die alleen al op grond van de zeer spaghettieske titel- ze hadden allemaal wel zo kunnen heten- hopen op een bodycountfestijn, wat dit absoluut niet is.

Verder zeker niet slecht en verzorgd gemaakt, met een cameravoering die behalve tijdens de reeds gememoreerde shoot out in het begin niet geinspireerd is door Leone of Corbucci.

Ook de goede score van Rustichelli behoort nog helemaal tot het Amerikaanse type.

Is uitgebracht op DVD in DE.

*: wij roepen nog even in herinnering dat Boccia voor Leone ook al een Yojimbo geinspireerde peplum had geschoten, i predoni della steppa.