AUN: The Beginning and the End of All Things (2011)

Brijante visuele cinema. De film volg enkel een naratief op hoofdlijnen en laat zich het best aanschouwen als een mix van Inland Empire en 2001, maar dan in een Japans sprookjesbos. De film barst van de ideeen en schitterende beelden, maar is verre van voor iedereen geschikt. Een zeer geslaagd experiment. Dikke 4,5* voor nu.

Toch maar verhoogd naar de volle 5*, ga donderdag nog een keer denk ik.

Een vergelijking met Inland Empire en ene Rosanne Mulholland speelt erin, interessant

Ik vond het kitsch. Ik ga er later nog even uitgebreider op in.

Ben benieuwd naar je uitgebreide reactie.

Hier een mooie trailer:

- AUN – the beginning and the end of all things - aun-film.com

Kitch wil ik het niet noemen, maar inland empire ook zeker niet.

Bij mij kwamen Drawing Restraint 9 en What the Bleep do we Know naar boven, maar ook hier geldt dat het die hoogte respectievelijk diepte niet haalt. Het is niet geheel onzinnig en ook zeker niet diepzinnig; niet tragisch en niet magisch

... het is eigenlijk dus een beetje niets...

een paar mooie scenes, een paar leuke ideetjes, een leuke fantasievolle losse structuur (vond het geen moment vervelend worden) maar uiteindelijk toch gewoon een boel onzin die met net iets te veel bombarie wordt gebracht. Zag vandaag helaas twee van dit soort films (dharma guns was de andere) maar, zoals gezegd, had déze gelukkig nog iets sympathieks.

Ik kan me de kritiek wel voorstellen. Een film als deze balanceert al snel op de rand van kunst en kitch en pretenteus of intelligent. Maar bij viel het gister toch wel duidelijk naar de goede kant, mede door de fantastische score. Vergelijking met Inland is vooral qua structuur, je moet je gewoon mee laten leiden en niet proberen alles sluitend te maken. 2001 vanwege de ruimte voor fylosofische interpretatie en nadruk op het beeldende. Efin, ik ga donderdag weer om te kijken of hij stand houdt of misschien zelfs sterker wordt bij herziening.

Net herzien. Film blijft een unieke kijkervaring die bij mij lekker onder de huid kruipt. Wel met 0,5* verlaagd, omdat ik de fotografie toch niet helemaal top vond, toch wel een belangrijk aspect van een film die het grotendeels moet hebben van de visuele impact. Heerlijk bevreemdende kijkervaring. Vooral leuk voor mensen die in Japan zijn geweest, want de film is al net zo vreemd en mysterieus als het land zelf.

4,5*

Ook ik vond hier weinig aan. Onnavolgbaar en gemaakt mysterieus verhaal, maar wel met schitterende soundtrack (van Fennesz en Sukamoto notabene!!!) en erg mooie cinematografie.

Pluspunten: De soundtrack was echt bloedmooi. En sommige scenes waren dat ook, waarbij ik opvallend genoeg vooral schoonheid vond in de grote uitvergrotingen van cellen onder een microscoop.

Maar het negatieve gevoel overheerst sterk. En dat komt doordat ik regelmatig het gevoel had te ziiten kijken naar geforceerd mysterie, naar gemaakte puzzelstructuur, naar een film waarin de aan het shintoisme ontleende ideeën tot tegeltjeswjsheden werden gemaakt (door de voice over). Naar veel slechte acteurs ook. Maar het belangrijkste is de onevenwichtigheid van de film.. Een film als deze staat en valt met het me kunnen gaan. En daarvoor kwam het nogal wat te kort en had ik regelmatig het gevoel naar lege kitscherige onzin te kijken. Als vruchtbaarheid wordt gesymboliseerd door twee dames die een dansje doen in een ooievaarspak bijvoorbeeld. Of die scenes met die meisjes in het bos, de me meer aan een slechte sprookjesverfilming deden denken. En dat ging maar door, zeker een op de drie scenes wekte bij mij vooral ergernis op en dat was tamelijk funest.

2.0*