Ride, Rise, Roar (2010)

Stop Making Sense 2.

Een interessante muziekdocumentaire, enigszins verweven omtrent de frontman van de legendarische popband Talking Heads. David Byrne doet het muzikaal gezien al tijden met Brian Eno en heeft voor zijn nieuwste concertreeks een aantal kunstzinnige choreografen de opdracht gegeven om het podium te verrijken met vreemd dansende mannen en vrouwen. De zanger houdt er wel van, zo weten we sinds 'Stop Making Sense', de beroemde concertfilm van Jonathan Demme. Daar liet Byrne zien dat niet alleen Presley en Jagger zich tijdens het zingen bijzonder vreemd konden voortbewegen over een podium.

Iedereen op het podium moet dansen. Byrne's achtergrondkoor is er duidelijk over. Zo een opdracht was aan hen nog nooit gegeven. Er wordt hier namelijk nogal wat verwacht van de muzikanten. Dat resulteert in vaak mooie en bijzondere choreografieën, die soms een beetje afleiden van de prachtige liedjes. Dat komt ook omdat regisseur Curtis geen Demme is. Sommige shots zijn nu eenmaal wat onoverzichtelijk en dragen bij aan de drukte op het podium. Dat is niet altijd even prettig.

De in zwart-wit geschoten interviews, die tussen de liedjes door aan de kijker worden gepresenteerd, zijn interessant maar niet echt veelzeggend. Er wordt wat gemompeld over het creatieve proces en de uniekheid van het hele concept valt van menig gezicht af te lezen. Het toont tevens de gedrevenheid van de geniale tekstdichter Byrne, die even hard tracht mee te dansen en ermee wegkomt. Naast alle mystiek heeft de man sowieso iets aandoenlijks.

De liedjes en de vreemde vertolker behelzen de werkelijke reden waarom dit werkje zich moeiteloos kan meten met de beroemde voorloper uit 1984. Byrne is de belangrijkste factor van de invloedrijke Talking Heads en speelt daarom ook een aantal van de grote klassiekers als 'Road to Nowhere' en het fenomenale 'Once in a Lifetime', ter feestvreugde van het amper in beeld verschijnende publiek. De mijlpaal die de eerste film was zal Ride, Rise, Roar niet worden, maar een aanrader is het zeker voor eenieder die heeft genoten van 'Stop Making Sense' en de muziek van Byrne en zijn Talking Heads. De film voelt zelfs aan als het onofficiële vervolg op de beroemde film.

Zeer goed.

Met dank aan A-Film voor het recensie-exemplaar.