Gromozeka (2011)

Heerlijk melodrama, geen moment verveelt!

*3.5

Wat een leuke film zeg. Wat weten die Russen toch op een een of andere manier de lamlendigheid, uitzichtloosheid en hopeloosheid op een subtiel humoristische wijze neer te zetten waardoor het amper opvalt. Zo was dat ook met Cargo 200, waarbij de gruwelen ook bijna niet meer opvallen of de kijker op een verkeerde manier raken. Nu is Gromozeka op persoonlijk gebied een ellende, maar evengoed oh zo leuk neergepend.

De film zelf is kwa opbouw al fantastisch en begint al fraai met animatie/knutsel elementjes. We maken kennis met de drie hoofdrolspelers , waarvan je eerst zou denken dat het een vrolijk clubje is die op een uiterste melige wijze muziek maakt onder invloed van wodka. Het lijkt dus een succesvol bandje te zijn in eerste opzicht maar het priveleven van de drie Moskovieten is weer precies het tegenover gestelde. Na dus op een vrolijke manier kennis te hebben gemaakt, nemen we nu een kijkje in hun leven, wat dus een voor een uitzichtloos is en waarbij ze het succes maar moeilijk kunnen vinden.

En zo schotelt de regisseur een erg fijne mozaïekfilm neer waarin we om de zoveel keer overschakelen van personage naar personage en de drie verhalen doormekaar lopen. Eerst maken we kennis met chirurg Kaminsky, die een kei in zijn vak is maar ondertussen meer gevoelens heeft voor een collega dan voor zijn vrouw. Een behoorlijk dilemma dat voor hem van kwaad tot erger word en hij der ook steeds meer een zooitje van maakt. Die comfrontatie tussen zijn vrouw en zijn collega was ook wel behoorlijk comfronterend, en het hek is al helemaal van de dam als zijn collega ook nog eens zwanger blijkt te zijn en zo ook langzaam maar zeker alles begint te verliezen. Maar of het ook echt op zo'n depressieve wijze weergeven word?

Dan komen we bij Mozerov, en dat vind ik stiekem (ondanks het gevoelige onderwerp) nog wel de leukste van de drie. De onhandigheid en sukkeligheid word bij hem op een buitengewone manier weergeven en verder is het maar een alcoholistische, pornoverslaafde uitgerangeerde Taxichauffeur, die zo nu en dan ook de niet bepaald friste klanten krijgt. Stomtoevallig koopt hij een pornofilm, is klaar om met zijn leuter te spelen, maar tot zijn grote schrik ziet hij wel een heel bekend gezicht in de film, namelijk: zijn eigen dochter, wat een begin is van een absurde en gemoedrustslopende operatie. Vreselijk om dat als vader mee te maken natuurlijk, maar zoals ik al zei: dit word toch op zo'n absurde en cynische wijze neergezet (typisch Russisch dus) dat het voor de kijker op een een of andere manier als een komedie overkomt. Bij die scene waarbij hij merkt dat zijn collega's de pornofilms met zijn dochter onder ogen krijgen en daar een beetje gezamelijk als vieze ouwe mannetjes op lopen te geilen in bijzijn van de vader is gewoon om de slappe lach van te krijgen . Ook dat stukje bij de graf van zijn vrouw, waar hij uitbrult: Waarom is onze dochter een slet??!!!

Dan komen we bij wijkagent Gromov, en vanzelfsprekend is zijn priveleven ook geen lachertje. Met zijn vrouw is er geen liefde meer te bekennen en kijken ze mekaar maar weg en ook de band met zijn zoon is niet rooskleurig en zijn baantje heeft ook maar weinig uitzicht. Wat zijn vrouw maar bezield weet hij niet. Maar daar komen we ook al gouw genoeg achter en dan krijgen we een soort gelijkenis met het verhaal van Kaminsky.

Gewoon een uitstekende film De Russen hebben in ieder geval een heel apart en ziek gevoel voor humor, net zo'n beetje als Japan. De film opent en eindigt vrolijk maar het tussenstuk is in principe niet om vrolijk van te worden. Voor de kijker is het gewoon een absurdisch, zwart humoristisch spektakel. De troosteloze winterse achterbuurten van Moskou zijn ook vrij stereotype geplaatst en de conclusies en wentelingen van de verhalen zijn vrij sterk.

Klasse!

4,5*

Drie mannen van middelbare leeftijd en hun eigen droevige leven. Erg Russisch en erg mistroostig. De film is heel traag en vooral een opsomming van de drie mannen met al het leed dat ze lijden. Al zitten er ook wel wat Kaurismaki-achtige elementen in de film. Er lijkt weinig te gebeuren maar naar het einde toe blijken de verhalen toch een ontwikkeling doorgemaakt te hebben. Al is het ook niet echt een topfilm.