La Vieja de Atrás (2010)

Merkwaardige film, de naar ik meen tweede van Meza. De andere ken ik niet maar schijnt hier niet op te lijken. Het betreft hier een soort minimalistische karakterstudie in duplo met cinema vérité trekjes, meer bepaald een studie naar de treurige psyches en levens van 2 mensen die tegenpolen lijken te zijn, maar in feite 2 zijden van een zelfde medaille.

Meer bepaald de dolende, eenzame zielen in de grootstad van de jonge Marcelo-Piroyansky, een student geneeskunde afkomstig van het platteland uit een gezin dat het niet breed heeft, en Rosa-Aizemberg, een tachtiger die als kind emigreerde uit Galicië, allang weduwe is en moederziel alleen slechts wacht op de dood.

Die 2 ontmoeten mekaar dus in de chronisch defecte lift van hun flat zodat ze noodgedwongen een babbeltje moeten maken, en Rosa het ventje gratis kost en inwoning aanbiedt.

Dat zou kunen culmineren in een feel good verhaaltje alla intouchables , maar dat ligt hier toch even anders. En wel omdat deze 2 schijnbare tegenpolen zoals gezegd 2 keer dezelfde persoon zijn en elkaar niet aanvullen of aantrekken, zodat de pogingen tot contact tamelijk doodslaan. Die still op de poster is zeer goed getroffen.

Dat de Rosa- verhaallijn niets dan misère heeft te bieden spreekt voor zich, maar met Marcelo is het al even droevig gesteld, hij is duidelijk niet in staat om zich aan zijn nieuwe leefwereld aan te passen en leidt het sociale leven van een melaats gordeldier. Maar misschien kan de schone Gandini die hij dagelijks ziet in de metro en ook aan de universiteit studeert hem verlossen...helaas lijkt het erop dat Meza behalve UHQD ook QNDUR heeft gezien, getuige de "date" episode...

Dit alles wordt gebracht in minimalistische stijl zonder camebeweging, de statische shots duren naar 2011 maatstaven vrij lang, een non diegetische score is afwezig, en zoals u uit de poster kunt afleiden zijn de 2 protagonisten steeds tegen de rand van de frames gedouwd, wat hun marginaliteit letterlijk benadrukt. In de grootstadsscènes buiten is natuurlijk geluid gebruikt.

In feite een film waar ik van zou moeten gruwen, maar ik heb hem toch tamelijk geboeid uitgekeken. Ik denk dat het komt door het perfecte acteerwerk van de 2, ik kan me niet voorstellen dat iemand de rollen beter had kunnen invullen, zeer goed. Een apathische zombie zonder karikaturaal te worden en een verzuurd oud wijf zonder karikaturaal te worden, dat is niet te evident.