Molti Sogni per le Strade (1948)

Ze bestonden al voor er überhaupt autostrade bestonden : Italiaanse roadmovies.... of tenminste, dit is toch een halve roadmovie.

Niet zo heel verrassend aangezien Camerini reeds de eerste aanzetten had gegeven tot het genre in GUCM, en ook fotograaf Tonti had in Ossessione aardig wat langs de kant van de weg mogen filmen.

Toch ook weer wel verrassend, aangezien de film begint en zich eerst duidelijk voordoet als een neo-realistisch drama in optima forma, incl. Foa als voice-over en beelden van een desolate grootstad waar misère welig tiert, terwijl ook figuren als Magnani en Girotti garant lijken the staan voor een noodlotsdrama.

Na dit begin echter blijkt het zich hier wel degelijk om een komedie te handelen, beginnend ongeveer als Girotti- neen, geen fiets maar meteen een heuse auto heeft gejat. Dat interessert Magnani niet, wel dattie de kar misschien gebruikt om tsjiks op te pikken.

En volgt de road movie met plaatjes van de campagna net na de oorlog, maar daar is weinig van te zien. Wel komt even een politieke demonstratie aan de orde maar ook die dient slechts het komische, net zoals de San Gennaro spoof geen serieus bedoelde religiekritiek is.

Het slot brengt ons 's avonds weer terug in Rome en eindigt met comic relief.

Het geschmier van Magnani als ongetemde feeks hier zal niet naar ieders smaak zijn, sommigen zullen het wellicht grappig vinden dat Girottis buddy Rissone eng veel op Steve Buscemi lijkt...jammer voor hem !

Score van niemand minder dan Nino Rota.