María de Mi Corazón (1979)

Hij bestaat sinds kort niet meer : Gabriel Garcia Marquez...behalve nobelprijswinnaar literatuur ook vooral in Mexico tamelijk actief als filmscenarist, meest samenwerkend met zgn. nieuwe golfregisseurs. Hermosillo was er daar eentje van. Had het jaar daarvoor net de Ariel voor beste film gewonnen en leverde met MDMC zijn volgens vele pundits beste film af, die in ieder geval terecht kwam op het beruchte en nu gedateerde SOMOS lijstje van beste Mexicaanse films, meer bepaald op plaats 53. Dat de lijstjesbuffs het even noteren.

Goed, film die ook duidelijk voortborduurt op Hermosillo's prent van het jaar daarvoor met wederom Rojo als protagoniste en een vergelijkbare, shabby grootstadssetting, GM was een garantie dat de fantasy/ magische trekjes uit Naufragio bewaard bleven. Ook de narratieve structuur is vergelijkbaar. Waaruit volgt dat de genreaanduiding komedie/ thriller imho totale bullshit is, als dit al een komedie zou zijn dan is het er 1 van een uitermate zwart soort. Een thriller is het sowieso niet. Laten we er eens het nietszeggende label drama op plakken.

Inhoudelijk is dit ondanks de groteske en fantasy trekjes eenvoudig te noemen : de hoofdlijnen staan hierboven reeds aangegeven, met als kanttekening dat Hector/ Roldan geen bandiet is maar een geweldloze inbreker met...Che Guevara rugzakje ( ironie ) en dat hij door Rojo / Maria is gedumpt ooit, niet omgekeerd. Die Rojo zoals gezegd een illusioniste : mooie gelegenheid voor wat magisch- realisme als Rojo melk uit de kraan tovert en dat weer in confetti verandert.

Daarna lijkt het eerder bijna een romkom te worden met de 2 nieuwbakken gelieven die samen per vw busje door Meggiko toeren met een goochelact incl. duiven en konijnen onder de belachelijke naam "Lotario y Eurydice " ( get it ), maar dan gebeurt de ramp als Rojo onderweg naar Puebla pech krijgt en wil telefoneren in een dolhuis. Daarmee begint ook de clou/ boodschap van de film die gezien regisseur en scenarist niet mag verbazen . Wederom dus een metafoor voor het achterlijke, feodale Latijnsamerika met zijn stompzinnige machismo, waarvan we hier op het slot een wel heel treurig voorbeeld zien. En de vrouwtjes als symbool van de Verbeelding, die het in de treurige sociale realiteit af moet leggen tegen geweld. Een film uit en van zijn tijd , allicht. Trouwens : de poster zegt genoeg over de boodschap.

Dan nog vrij goed en niet geheel ten onrechte een klassieker, al zal dit voor de meesten hier te sociaal realistisch zijn ondanks de groteske en fantasy trekjes, en inhoudelijk- op het eerste gezicht- en formeel te simpel.

Kan uiteraard worden gedownload met fansubs.