Aegri Somnia (2008)

A sick man's dreams

Aegri Somnia is één van de beste films die ik heb gezien. Zo, dat is er iig al uit. Een vreemd genoeg totaal onbekend pareltje waarin de sfeer op een zeldzame manier te voelen en te proeven is. Een haast onbeschrijfelijk spannend en disturbing stukje cinema waar je U tegen zegt.

Schaduw
Na enkele minuten is de indruk al gemaakt, zelden zulke schitterend vormgegeven shots gezien. Shots die duidelijk moeten maken dat Edgar lijkt te leven in een wereld, eenzaam en triest. Een stad gehuld in mist, een cliché beeld maar zoals hier uitgevoerd, is het onovertroffen. Rewucki blijkt een onvervalst geniaal gevoel te bezitten voor sfeer, dé hoofdrolspeler in dit beangstigende stukje nightmare-cinema. Het gevoel in een droom rond te dwalen of in een nachtmerrie vast te zitten, is overal aanwezig. Krankzinnig sterke atmosfeer die hier wordt neergezet, continue vastgehouden en dat is een must. Ik merkte dat het grootste deel van de dialogen volledig langs me heengingen omdat ik vooral werd opgezogen door de ruimte rondom de personages. Volledig gevuld door schaduw, ijzersterk doorbroken door subtiel en bovendien geniaal spel met licht.

Beangstigend
Waar het vooral een blijvende indruk mee heeft gemaakt, is de nightmare-like feeling en de strak opgezette droom-sequences. Voor het eerst in lange tijd weer met zweet in de bilnaad, volledig gefocust en mee opgaand in de scenes zitten kijken. Vanaf het tamelijk zweverige begin tot aan de tweede helft van de film die spanning creeërt met bekende middelen maar dan op een zeldzame manier toegepast. Een spanningsboog die de volle speelduur benut, zo hoort het! De visuele kracht die Aegri Somnia uit weet te stralen en daarbij de spanning weet te creeëren, is de volledige verdienste van de haast natuurlijke aanleg voor dit soort zaken, die Rewucki lijkt te bezitten. Composities die indruk maken en belichting die álles juist accentueert, genieten geblazen!

Zwart/Wit
Inderdaad; zwart/wit. Voornamelijk, moet gezegd worden, want de keuze is voor elke scene bewust gemaakt. Om die reden zal er meer dan eens worden geschakeld naar kleur. Ook hiermee wordt meermaals diepe indruk gemaakt. Er wordt tijdens deze momenten veel met warme kleuren gespeeld (rood/oranje) of bijzonder kille (groen). Beide roepen ze een totaal ander gevoel op, volledig aangesloten op de desbetreffende scene. De buitenlocaties worden ontzettend onaangenaam dankzij de stijlvolle regie die precies dat gevoel van eenzaamheid oproept. Zelfs op een drukke locatie, zoals in de club, lijkt het alsof hij in z'n eigen onzekerheid verdwijnt

Smetvrij?
Helaas kan ik daar niet met volle overtuiging ja op zeggen. Hoewel de eerste pak 'm beet; 90 minuten bijzonder indrukwekkend zijn (met meerdere scenes die tot het beste behoren wat ik ooit heb gezien), eindigt het toch te uitleggerig. Een typisch schizofrenie twistje die behoorlijk misstaat in een film zoals deze. Het uitleggerige karakter van dit einde sluit niet aan op de rest. Het onwetende gevoel verdwijnt iets en dat was nou net iets wat het voorgaande allemaal zo sterk maakte. Het vervreemde gevoel van droom/realiteit hoeft wat mij betreft geen enkele reden te krijgen maar dat is erg persoonlijk.

Klank
Aegri Somnia overspoelt je met een verschrikkelijk sterk gevulde ambiance. Een continue lage dreigende bass en slim gespeeld met het uitsluiten van veel meer dan dat. Gaaf gespeeld tijdens de nachtmerries en de dreigende momenten, het vaag gefluister en rare FXjes dragen veel bij aan de sfeer. Op z'n minst disturbing. Het zorgt voor dreiging in elk donker stukje op het scherm, een uitspraak die je wel vaker hoort maar zelden zo terecht was.

Uiteindelijk kan ik m'n top10 weer verrassen met een nieuwkomer. Een meesterwerk dat meermaals uitzonderlijk spannend is en een atmosfeer creeërt + in stand houdt waar je kippenvel van krijgt. Cinematografisch onvoorstelbaar goed...gaat dit zien.

Indrukwekkende film

Aegri Somnia lijkt op een combinatie van: Eraserhead + Pi + Pop Skull. Het is echt één van de meest bizarre films ooit maar visueel ongeloofelijk. En daarom ook die 4.5*.

Die sfeer is ook echt angstaanjaagend. Wreed gewoon hoe een film op gevoel kan inspelen. Wat ook nog leuk was waren die wezens in de film. Echt cool gemaakt en gaven iets weird. Het einde zal mij ook nog bij blijven, echt een grote WTF!

Een mooie trip en zeker de moeite waard.

4.5*

Sterke film inderdaad.


Visueel erg interessant, sfeervol en beklemmend maar voor een visueel meesterwerk is het allemaal niet smooth genoeg. Qua feel inderdaad een soort Pi en Eraserhead. Film begon heel erg goed met de badkuip scene, dat maakt het zwart/wit functioneel door dergelijk gespeel met zwart/wit en kleur. Helaas gebeurde dat opvallend weinig, iets dat ik wel verwacht had. Ik vond de sfeer in de film behoorlijk beklemmend in het eerste gedeelte, vooral dat met die vrouwelijke collega. Ik had gehoopt dat daar wat meer mee gedaan zou worden.


In het tweede deel wordt het allemaal nog veel weirder. Schimmen, veel noize maar helaas zitten er tussen die disturbing scenes iets te veel scenes die die sfeer een beetje onderuit halen. Jammer dat Argri Somnia de beklemmende sfeer niet wist vast te houden bij mij, al begrijp ik goed dat anderen dat wel hebben bij deze prent. jammer van de MPS twist op het eind, iets te onorigineel en ook totaal out of place. Voor de rest een prima film, visueel interessant maar de visuele truukjes die ik nou net tof vond werden te weinig herhaald, maar visueel mooi blijft het zeker. Misschien ruimte voor verbetering bij een herziening, de DVD is iig prima.

Goed, maar had er wat meer van verwacht.

Het camerawerk en de belichting zijn over het algemeen sterk, maar dat kan ik van Tyhr Trubiak niet zeggen. Vond hem niet geweldig acteren en de clou uiteindelijk ook nogal flauw. Verder hier en daar wel een aardige scène, maar als geheel niet consistent genoeg. Vanaf een minuut of twintig voor het einde deed het me een aantal keer aan Zoetrope denken. Ik zie hierboven Montorsi die titel al noemen, maar ik geloof dat hij deze film niet gezien heeft. In ieder geval een terechte vermelding, maar Zoetrope is veel beter.

3.5*

Deze film - vanavond gezien maar vraag niet hoe - oogt als een nachtmerrie waarbij de afwisseling van Z/W en kleur i.m.o. goed gekozen is. Toch kwam het filmpje mij allemaal een beetje vermoeiend over maar het uitstekende begin en het einde waar alles op zijn plaats terecht kwam maakte deze film het bekijken voor mij niettemin meer dan waard. Het had echter allemaal nog veel meer indruk op mij kunnen maken als ik deze film gewoon op het grote TV flatscreen scherm had kunnen bekijken. Daar aan deze film nergens aan te komen en ook niet te pindekazen was bleef er maar een mogelijkheid over. Deze film op het internetscherm via Dailymotion - de enigste mogelijkheid volgens mij - te bekijken. En dat werkte natuurlijk niet. Deze film moet het juist vooral hebben van het audiovisuele en dus het grote scherm. Daarom is deze film voor mij ook moeilijk te beoordelen, hoewel een ruime voldoende volgens mij toch wel op zijn plaats is.

3,5* o.v.

Veelbelovend, maar niet helemaal wat ik ervan had gehoopt.

Aegri Somnia wil iets te graag Eraserhead zijn. De typische Lynchiaanse awkwardness heb ik zelden door iemand anders met succes zien uitgevoerd dan door Lynch zelf. Imitatie-Lynch is just not the real thing. Dat heeft vooral impact op het acteerwerk van Tyhr Trubiak, wat een overdreven nadrukkelijk/naief karakter heeft. Bij Lynch heeft dat soort acteerwerk vaak een sfeerverhogend effect, hier niet. Hier komt het vooral ondermaats over.

Beeldtechnisch gezien werd ik niet echt ingepakt. Hier en daar wel een paar mooie beelden gezien; had ik geen verwachtingen bij de film gehad, dan zou dit me in positieve zin zijn opgevallen. Maar vanwege die hoge verwachtingen mocht het allemaal wel wat meer zijn. Ik had vooral op iets abstracters gehoopt.

Qua spanning werkt het ook niet helemaal. Het was allemaal wel wazig en onconventioneel, maar ik vond de film nergens echt eng of verontrustend, daarvoor was het tempo niet strak genoeg en bleef de sfeer van de film te veel hangen in de duidelijk herkenbare pogingen om deze te op te wekken.

Slecht is deze film overigens ook zeker niet. Visuele innovatie is schaars, en deze film doet een oprechte poging hiertoe. Dat het vaak blijft steken in bekende vormen en goede bedoelingen is jammer, maar het is goed dat men het blijft proberen. Volgende keer beter.

3*

En hier heeft volgens mij een filmliefhebber gemeend ook maar eens film te moeten maken.

Drie leuke scenes aan mekaar verbonden door flinke citaten van pak hem beet de Duitse Fritz Lang-films, Orson Welles, Hellraiser en vooral heel veel David Lynch (met name Eraserhead).

Had allemaal nog wel aardig kunnen werken, maar met name het toneelmatig acteren maakt meeleven onmogelijk en ook die mindf*ck kan je dan wel vergeten.

Een hele poos geleden hierop gestuit op Moviemeter en enkele recensies gelezen, en promt daarna de titel vergeten. Damn, dacht ik. Zoekopdrachten uitgeprobeerd met verwijzingen naar Canada en Horror binnen dit en dat jaar, geen resultaat dat leek op mijn herinnering naar de titel/poster, en de titel was ik alweer vergeten. Misschien gaf ik de hoop daarna ook iets te snel op en liet dit min of meer maar voorbijgaan. En dan op een dag deze film aangeraden gekregen van een MM-vriend, en hey... dat is die ene...

Meteen ook besteld op Ebay, (Uitgave van Absurd Machine, R1) en gelukkig deed hij het ook nog in mijn dvd-speler, dus wat regio betreft hoef je er geen zorgen om te maken, willen mensen deze dvd aanschaffen. En ook dit is weer zo'n soort filmpje zoals ik al meteen verwachte en iets waar ik ook nooit genoeg van kan krijgen.

Door de film heen denk je aan de volgende filmtitels waar deze makkelijk aan gekoppeld kan worden: Pop Skull, Visions of Suffering, Eraserhead, Nuit Noire, de hallucinaties uit The Rambler, en wat elementen van Chris Cunningham en een beetje van Off Screen (van Boe), dat zich voornamelijk draait om een ernstig knagende verwroeging, waarvan de associaties hier op de voorgrond spelen, en wat, ook hier, lekker dik word aangelegt met de groezelige, donkere en voornamelijk zwart-witte shots, geëxperimenteer met kleuren en elementjes en het bijpassende creepy ambient muziek die door bijna de hele film gonst en de sfeer in toom houdt. En sommige scene's zijn gewoon cool.

We hebben het over Edgar, een zeer ingesloten, sub assertieve en onzekere man die leeft met zijn dominante obsessieve vrouw die hem aan het lijntje houd, in een grauw appartement in een troosteloze stad. Je zou haast zeggen dat deze film zich alleen maar nestelt in menselijke gevoelens en dat associeert met de situaties en de omgeving. Als op een dag Edgar zijn vrouw op een rituele wijze dood in bad vind, staat zijn leven volledig op zijn kop en denkt de film ook met Edgar mee, waarin we mee mogen dolen door een claustrofobische, en ziekmakende nachtmerrie die hier, ondanks je kan zien dat het budget beperkt is, wel op een buitengewone kunstachtige wijze is neergezet en die ook steeds meer fucked up en enger word en waarbij we elk moment weer worden verrast met van allerlei soorten elementen waarbij het toch wel duidelijk is dat de regisseur alles uit de kast heeft getrokken of misschien zelf iets op zijn lever heeft. Wat, na de dood van zijn vrouw, begint bij een buurmeid/collega dat gewoon een valse bitch is die Edgar op een genadeloze wijze belazerd en bespeeld heeft, nadat je er eerst vanuitging dat ze een luisterend oor wou wezen, loopt door naar de doodenge hallucinaties van Edgar die ook alle kanten op lijken te gaan, en wordt het hier ook lekker subtiel en dreigend opgebouwd, en komen de demonen, letterlijk(!) en figuurlijk ook steeds dichterbij en ik kan garanderen dat het steeds erger, enger en onnatuurlijker wordt met het moment. In elke scene, en seconde van de film schuilt de waanzin in een klein hoekje en Edgar word steeds gekker, en waarom is daarnaast bijna iedereen in de omgeving zo genadeloos en bot tegen Edgar? Ja... naast alle creepy stuff, speelt de uitzichtloosheid ook een sterke rol. De film probeert ook duidelijk te vertellen, dat gevoelens na een traumatische gebeurtenis gewoon onmenselijk zijn en hoe Edgar hier ook wordt neergezet is ongekent, met zijn ogen zwart van de wallen en de constante gekwelde blik.

En nou terug naar de talloze schitterende shots en elementen waar de regisseur lekker mee aan het spelen is. De nachtclub-shot vond ik ook alweer meer dan toepasselijk, vooral de kleuren, die strippers met slangen, en al dat botte uitschot dat daar huist (alsof het lijkt of Edgar ook alleen maar gestoorden tegenkomt op zijn pad, net zoals die obsessieve psycholoog, die pokerbende, zijn baas en dat buurmeisje van hem), en dan al helemaal die "Prison of Paradise" reclameposter op het toilet. De horror-elementen zijn hierin echt grenzeloos, en je kan alweer zien dat de engste horrorfilms zich nog wel tussen de twee oren afspelen, ook al heb ik meestal een bloedhekel aan films die zich niet daadwerkelijk plaatsvinden, maar gedroomd of verzonnen worden door de acteur. Momenten zoals die stem/ogen en eventueel een gezicht uit die ruizende tv, die spiegelscene, die zuster, die demonen (wat uiteindelijk een sekte word) die met hun kop schudden, en die (lijkt hier dan wel weer uit een Hollywood-horror te zijn weggelopen) visioenen van Edgar's dode vrouw, en dan ook nog die poppen... zijn gewoon onvergetelijk, en kunnen wat mij betreft ver op de voorgrond door naar de volgende ronde. En hoe meer je ook steeds je kop erbij moet houden en verder is er kwa acteren het amateurisme bijna nergens meer te vinden, en kan je je erg inleven in Edgar en weet de film maar steeds als een naald onder je huid te drijven en al je gevoelige punten en angsten te prikken.

Het einde zag ik wel al een klein beetje aankomen (of was dat de bedoeling van de regisseur), maar de twist over Edgar geeft nog eens een fikse finaletrap, en de laatste rilling.

Aegri Somnia is een film die nog steeds bij mij in moet werken want ik weet ook even niet meer waar ik hier zoeken moet en what the fuck ik allemaal wel niet heb gezien. Eén ding kan ik wel zeggen: je wil het niet dromen of voelen, want ik denk dat alle nachtmerries die ik in mijn leven heb gehad nog sprookjesverhalen zijn vergeleken met de nachtmerrie van Edgar. Ik ben in ieder geval erg blij dat ik deze titel weer teruggevonden heb en op dvd heb, die nu eens eindelijk niet out of print is.

Onvergetelijke, en onaangename ervaring!

5,0*

Aegri Somnia

Tja.. wat moet ik ervan zeggen. Vrij hoge score terwijl ik het eerste uur moeite had me ogen open te houden. Kan aan mij liggen dat dit niet mijn smaak is maar ik vond de film vrij matig. Gebeurt weinig tot het laatste half uur. Qua uiterlijk is de film wel goed gemaakt. De kleuren geven de film een donker gevoel wat ook in werkelijkheid gebeurt. De creepy figuren zijn dan wel weer goed gemaakt. Maar het geheel geef ik 2 sterren. Als de film het eerst uur iets meer pit had gehad was mijn score waarschijnlijk heel wat hoger geweest.

Auke Briek verwoord goed hoe ik er ook over denk. Een dappere poging en de goede bedoelingen zijn evident aanwezig, maar de ietwat amateuristische zweem die over de film hangt verhindert de sfeer soms wat. Jammer genoeg zit de film ook opgezadeld met een wat flauw verhaaltje (inclusief voorspelbare clou), waardoor het audiovisueel nooit écht de vrije loop krijgt. Had inderdaad ook op iets abstracters gehoopt, voor een film met een stijl als deze vond ik het wat te rechtlijnig. Acteerwerk kon verder totaal niet, ook geen echte vereiste bij een film als deze, maar Trubiak sloeg bij momenten een werkelijk belachelijk figuur. Soort krampachtige en slechte imitatie van Jack Nance uit Eraserhead.

Tot zover de negativiteit, want Rewucki toont met deze film wel degelijk veel potentieel. Audiovisueel imponeerde voornamelijk de nachtmerrie sequenties, die helaas wel wat kort van duur waren. Enkele fraaie plaatjes ook wel, met name de shots van bovenaf vielen in positieve zin op. De soundtrack is een combinatie van duistere ambient, weirde, vervormde geluiden en onheilspellend gefluister die bij wijlen goed uitpakt om een bevreemdende sfeer neer te zetten.

Jammer genoeg werd die dus niet altijd genoeg doorgetrokken en oogt de film soms wat goedkoop. Toch kan er een kleine 3* vanaf. Daarvoor is het audiovisueel speciaal genoeg, met hier en daar sterke vondsten.