El Zorro Cabalga otra Vez (1966)

Er bestaan er honderden van : Zorro films...doorgaans worden ze hier tot de westerns gerekend, waarom deze dan niet is een raadsel dat waarschijnlijk nooit zal worden opgelost. De meeste Zorrofilms zijn kiddieproof, dat geldt zeker voor deze eurowestern van de gebruikelijke paella/ spaghetti makelij die duidelijk mikt op een publiek van 12 jaar en jonger.

Degene die het allemaal mocht regisseren was de brave Blasco, dagloner en nobele ongekende die hier een werkelijk minuscuul budget tot zijn beschikking had. Dermate gering dat hij amper sterretjes kon inhuren, de gekendste Russel waarschijnlijk die indertijd in zo'n beetje alle Euro B genres viel te zien, beginnend ooit met pepla. Zijn personalia op IMDB vermelden grappig genoeg enkele rolletjes in de teevee serie uit de fifties, niet als de eponieme vos overigens. Naast hem slechts volstrekt ongekend C spul.

Dat Russel hier Zorro vertolkt lijkt me verder geen spoiler, al pogen de makers hier voor de alleronnozelste kijkers te doen alsof het een raadspelletje is, en we moeten geloof ik zelfs lange tijd denken dat de cover van de held die van een...Franse entomoloog is ! Maar hij is eigenlijk Don Diego in het burgerlijk leven toch ? Nou, nee. Als - niet zo interessante- afwijking van de canon heet de held in het burgerlijk leven Alfonso, een butler aan het "hof " van de gouverneur van viejo California anno 1847. Ja, de locatie is wel vertrouwd.

De intrige biedt verder de ingrediënten die redelijkerwijs verwacht mogen worden : Californië wordt heimgezocht door een hele gemene booswicht die Esteban heeft en de nieuwe gouverneur wil worden, deze bandiet tracht eerst de schone gouverneursdochter te onteren, waar Zorro natuurlijk een stokje voor steekt. Later heeft de perfide Esteban meer succes, en overvalt het gouvermenteel paleis in Santa Barbara. Hij roept zich uit tot Kaiser van Kalifornien en vestigt er een terreurregime...

Dit alles met enthousiaste medewerking van Russel/ Alfonso, een op het nichterige af kruiperige valet. Maar we weten wat deze held undercover allemaal beraamt...heel veel goeds, namelijk.

Hoe het allemaal afloopt snapt een kind, zoals we ook begrijpen dat Zorro bestemd is voor Manuela, de schone gouverneursdochter. Het wordt allemaal op kiddieproof wijze gebracht, infantiel dekt ook wel de lading. Er zijn tig kluchtige kloppartijen, geen blood and gore en tegen de achtergrond van een lachwekkend goedkoop decor, dat meer weg heeft van een vesting uit een middeleeuws gesette swashbuckler. En ja, er wordt met taarten gesmeten. Russel mag zich hier behalve als Zorro nog vermommen als o.a. bojaar, monnik en melaatse doodgraver met een haakneus- lachen hè ?

Nou, misschien niet. Meer dan een film voor het hele gezin gewoon een kiddiefilm en te flauw voor oudere kijkers, zeker geen voer voor spaghetti/ paella buffs.

Tenslotte de score : vreemd genoeg bleek dat debiele titelliedje "Foooorrooooo Fooorroooooooo " uiterst aanstekelijk te zijn, zit na maanden nog in mijn kop. De componist : Naschyregular Arteaga !

Vreemd dat hier niet op gestemd is trouwens, want velen moeten dit gezien hebben onder de titel "Der grausame Schwur des Zorro " - ik verzin dit niet nee. Ik wil jullie stemmen zien.