Bhopal: A Prayer for Rain (2013)

Integere film over een van de grootste industriële rampen in de geschiedenis, nu al weer bijna 25 jaar geleden, die vandaag de dag toch niet de bekend heeft die het misschien zou moeten hebben.

Centraal in de film staat een medewerker van de fabriek en zijn gezin, de baan in de fabriek betekend nieuwe financiële mogelijkheden voor deze arme riksja-rijder en dus kan hij zijn geluk niet op. Daarnaast volgt de film zowel de beweegredenen van de plaatselijke bestuurders van de fabriek als hun Amerikaanse superieuren en het wel en wee van de vrije locale pers. En dat is best veel om te vertellen in een film van ongeveer anderhalf uur. En hoewel de makers een aardige poging doen de diverse verhaallijnen te integreren tot een geheel is de film daardoor toch niet helemaal evenwichtig. Daartegenover staat wel het gebruik van een fijne couleur locale, prettig om zo'n drama eens niet vanuit het gebruikelijke Holywood perspectief te zien. De Indiaase acteurs hebben duidelijk de overhand op de Amerikaanse die in deze film de bijrollen voor rekening nemen.
De rol van Sheen als directeur vond ik wel opvallend trouwens. Het leek wel of hij handelde uit een soort idealisme waarbij dat dan in een van de laatste scenes van de film weer ontkracht lijkt te worden. Ik kon het iig niet helemaal goed plaatsen.

Boeiend en ook beangstigend om te zien waartoe blind winstbejag, geblunder en zelfbelang toe kan leiden. Een enorm massa vernietigingswapen in de handen van hebzuchtige en incompetente leiders. Het ontvouwen van de ramp was uiteindelijk best indrukwekkend om te zien en dat met het geheel ontbreken van spectaculaire special effects of grote massascenes. Boeiende film alles bij elkaar genomen.

Overigens is Union Carbide sinds 2001 onderdeel van multinational Dow Chemical die de mensheid al veel goeds bracht in de vorm van thermo-nucleaire wapens, napalm en Agent Orange... En alles wordt nog steeds afgeschoven op sabotage van een plaatselijke medewerker waardoor het bedrijf tot op de dag van vandaag nooit de verantwoordelijkheid heeft hoeven nemen voor de ramp.

3,5*

"We are Union Carbide, united in our efforts to build a better future for everyone.”

Ondanks dat er aan het begin al op gewezen wordt dat men bepaalde feiten op een andere wijze heeft verwerkt om het dramatisch effect van de film te verhogen, was ik toch verbijsterd en geschokt na het bekijken van deze docudrama. Eerlijk gezegd had ik nog nooit gehoord van deze industriële ramp die zich afspeelde in Bhopal in 1984. Een menselijk drama dat vermeden had kunnen worden, als factoren zoals winstbejag en onverschilligheid niet hadden meegespeeld. Martin Sheen vertolkt Warren Anderson, CEO van Union Carbide, en is perfect gecast hiervoor. Hij slaagt erin om Anderson enerzijds als mens te tonen terwijl anderzijds dat zakelijk instinct weeral de overhand krijgt en hij langs zijn neus vraagt waarom een hoeveelheid pesticide niet is verkocht. Nochtans wordt zijn bijdrage weggespeeld door de doorgaans Indiase acteurs. Bollywood films zijn voor mij onbekend terrein en is doorgaans niet het summum van schitterende acteerprestaties of overweldigende filmbeelden, maar ik ben ervan overtuigd dat de boodschap in deze film veel belangrijker was.

Recensie Bhopal A prayer fo...

Deze film zou door iedereen die in de (petro-) chemische of proces- industrie werkt, gezien moeten worden. Het gaat hier vooral om hoe onveiligheid in industriële processen om financiële redenen genegeerd wordt en dat signalen niet opgepakt worden door te grote hiërarchische gehoorzaamheid. Iets dat in die tijdsgeest past en vooral in de cultuur van het verre oosten, maar zelfs in het westen nog steeds aanwezig: Helaas gebeuren er nog vele rampen die voorkomen hadden kunnen worden (Tsjernobyl, Seveso, Exxon, BP, se-fireworks, Beiroet 2020) en zijn we nog steeds geneigd grote risico’s weg te redeneren. De film zelf is volledig ondergeschikt aan de boodschap. 5 sterren!