Once upon a Texas Train (1988)

Vlotte, leuk geacteerde, maar toch wel lege film.

Deze tweederangs western is eigenlijk nog helemaal niet zo belabberd, al is ie verre van goed. Het idee was erg leuk. De hereniging van een aantal oude van dagen heeft wel wat komisch en leent zich goed voor een vermakelijke western. En ook aan de uitwerking hiervan, door de bekende gezichten, ligt het niet. De rollen worden leuk ingevuld. Richard Widmark voorop. De mooiste rol is voor hem, tussen enkele andere welbekende koppen zoals die van Jack Elam en Willie Nelson (die meer dan vijfentwintig jaar geleden klaarblijkelijk ook al tot de oudjes behoorde maar vandaag de dag gewoon nog steeds in levende wijze onderdeel van die categorie uitmaakt). Dan is het wel wat jammer dat de film maar weinig verhaal heeft en het bij vlagen redelijk saai is, maar dat wil nog niet zeggen dat Once upon a Texas Train geen leuke momenten kent en af en toe best wel het kijken waard is.

Deze regisseur heeft altijd mijn sympathie gehad omdat hij samen met Andrew V. McLaglen in de jaren 60 de lichtere (en soms ook de zwaardere) Western in leven hield. Twee decennia later propt hij ongeveer elke revolverheld, elke character-actor en elke filmschurk uit de gouden jaren die nog in leven is in één film en laat ze allemaal hun ding doen, uiteraard met de nadruk op hun ouderdom zodat hij de comedy kan melken voor alles wat die waard is. Op voorhand klinkt dit misschien rampzalig, maar ik zit hier toch steeds met een grote glimlach naar te kijken: het verhaal heeft een behoorlijke vaart, het soms onverwachte komische talent van de acteurs wordt maximaal benut (nooit geweten dat Chuck Connors zo grappig kon zijn), en Willie Nelson is verrassend sterk in de hoofdrol – de laatste scène tussen hem en Angie Dickinson is warempel ontroerend. Alleen de melkmuilen hadden wat sterker gemogen, hoewel Shaun Cassidy een aardige imitatie van Keith Carradine ten beste geeft.