Paul Merton Looks at Alfred Hitchcock (2009)

Hitchcocks Britse periode: 1925 - 1938 en 1972

Het was puur toeval dat ik op deze documentaire stoot. Ik had een film van BBC opgenomen (Halloween Resurrection) en nadat die gedaan was, kondigden ze een 3-delige documentaire reeks over horror aan. Raar vond ik het want het stond niet in mijn tv-gids. Ik ging op onderzoek en toen bleek dat wat mijn tv-gids 'nacht-tv' noemde, in feit vaak documentaires en films waren zoals deze Paul Merton Looks at Alfred Hitchcock. Toen direct geprogrammeerd en vandaag gekeken.

Ik ben grote fan van het werk van de Master of Suspense. Ik heb nog niet alles gezien, er wordt wel aan gewerkt, maar zelden heb ik een regisseur gezien die zo doeltreffend en visueel een verhaal weet te vertellen. Zijn Britse periode is bij mij een mes dat aan 2 kanten snijdt want de stomme films (o.a. Champagne, The Lodger en The Ring) behoren nu niet echt tot mijn favoriete Hitchcocks maar werken zoals The 39 Steps en de Lady Vanishes dan weer wel. Ik heb het niet zo heel hard op stomme films, dat is wel duidelijk, maar in dat opzicht levert Paul Merton wel goed werk want ik krijg meteen zin om heel de collectie terug op te zetten, ook de silents. We krijgen een uur vol met leuke anekdotes, Hitchcock geschiedenis en interviews maar het zijn vooral de technische montagetrucjes die dit zo interessant maken. Ik voelde me precies als een klein kind dat bij een goochelaar op bezoek is die al zijn trucs uitlegt. Erg leuk om te zien en je leert de hand van de meester nog meer te waarderen. Om een aantal montage handigheidjes uit te leggen is te moeilijk voor woorden, je moet het zien om het echt door te hebben. Eén ding is wel zeker, Hitchcock was een ingenieuze en vooral briljante geest. De documentaire concentreert zich ook een beetje, vooral in het begin, op de jeugd van Hitchcock en zijn invloeden maar dat zijn zaken die je ook in een boek kunt lezen. Ik zeg het nogmaals, wil je een kijkje in de geest van Hitchcock dan moet je dit kijken.

Waarom dan toch 'maar' 3.5*? Om één simpele reden, Paul Merton. Ik heb me nog nooit zo hard geïrriteerd aan een gastheer, hoewel Bud Pollard uit Road to Hollywood ook wel serieus in de buurt komt. Merton denkt dat hij grappig is maar dat is hij niet, getuige de scène waar hij Hitchcocks hoofd op een pinguïn plakt. Vreselijk vervelend en dan heb ik het nog niet over de aaneengeplakte interviews met Hitchcock. Op zich is het fantastisch om Hitch in zijn volle glorie te zien maar om de een of andere bizarre reden wou Merton het laten uitschijnen alsof hij zelf het interview aflegde. Respectloos naar de originele interviewer en totaal onnodig. Als er nu gewoon de originele beelden waren gebruikt in plaats van Merton die de vragen opdreunt, dan had dit betere punten gekregen. Gelukkig komt Merton niet bijster veel aan bod, al is het nog altijd teveel, maar zijn de andere geïnterviewden veel interessanter. Zo slaagt Merton erin om Hitchcocks 2e cameraman van The Lady Vanishes en dergelijke op te rakelen. Ook Patricia Hitchcock, de dochter van, komt aan bod met hier en daar een leuke anekdote over haar vader en haar moeder.

Merton is te irritant voor woorden en daardoor verliest de documentaire toch wel wat punten. Op zich is het wel de moeite waard door de kunstjes van Hitchcock maar dat krediet gaat natuurlijk compleet naar de Meester zelf en niet naar Merton. Jammer, want met een betere host had hier meer ingezeten. In ieder geval is het leuk om eens gezien te hebben.

3.5*